Elżbieta Niewiadomska-Bogusławlewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Elżbieta Niewiadomska)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elżbieta Niewiadomska-Bogusławlewicz
Elżbieta Niewiadomska
Ilustracja
Elżbieta Niewiadomska i Marian Bogusławlewicz w Mazurze Chopina
Data i miejsce urodzenia 1918
Lwów
Data i miejsce śmierci 7 listopada 1986
Buenos Aires
Narodowość polska
Rodzice Mirosław, Wanda
Małżeństwo Marian Bogusławlewicz
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Elżbieta Niewiadomska-Bogusławlewicz (ur. w 1918 we Lwowie, zm. 7 listopada 1986 w Buenos Aires) – polska aktorka, tancerka, choreograf, działaczka emigracyjna w Argentynie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodziła się we Lwowie w 1918. Była córką Mirosław Prus Niewiadomskiego (1886-1925, syn Mieczysława i Ludmiły z bar. Smirzic) i Wandy Gryf Skrzyszowskiej (1897-1989, córka Władysława i Heleny z domu Łabędź Horoszewicz) oraz siostrą Krystyny (1921-1997).

Po zdaniu egzaminu dojrzałości odbyła studia w Szkole Sztuki Dramatycznej i Tańca Klasycznego we Lwowie. W latach 30. debiutowała w zespole baletowym opery i operetki lwowskiej. Po wybuchu II wojny światowej została aresztowana przez NKWD i za działalność w Związku Walki Zbrojnej skazana na karę 10 lat pracy, po czym zesłana na Syberię. Po ogłoszeniu amnestii odzyskała wolność w 1941 z łagru trafiła do Buzułuku do formowanych Polskich Sił Zbrojnych. Występowała w wojskowym teatrze w Tockoje, a po ewakuacji armii gen. Andersa następnie w Teheranie w ramach występów „Polskiej Parady”, gdzie była czołową tancerką. W zespole rewiowym Feliksa Konarskiego (Ref-Ren) przemierzała Bliski Wschód (Irak, Syria, Palestyna, Egipt) z 5 Dywizją Piechoty II korpusu. W trakcie kampanii włoskiej 1944 uczestniczyła w bitwie o Monte Cassino (Melchior Wańkowicz wspomniał o niej w książce „Monte Cassino”).

Po wojnie przez Niemcy i Anglię wyjechała w 1948 do Argentyny. 6 lipca 1956 wyszła za mąż za wychowanka Korpusu Kadetów i tancerza Mariana Edmunda Bogusławlewicza[1]. Pracowała jako ekspert w firmie kosmetycznej Helen Rubinstein. Początkowo należała do zespołu teatru dramatycznego i pracowała jako tancerka. W 1949 założyła szkołę baletową uczącą dzieci i młodzież polskich tańców narodowych, przyczyniając się tym samym do pielęgnowania polskiej kultury i tradycji narodowych. W 1949 założyła w Buenos Aires zespół taneczny „Nasz Balet”. Zespół założono pod egidą Polskiej Macierzy Szkolnej, z czasem stał się częścią Stowarzyszenia Polskich Kombatantów. Kierowała nim wraz z mężem nieprzerwanie przez 35 lat, pełniąc funkcje kierownika i choreografa. Odnosili sukcesy artystyczne w całej Argentynie. Występowali m.in. w Córdobie, Santa Fe, Rosario, Mar del Plata, Venado Tuerto, Misiones, Olivos. Zdobywali przychylność Argentyńczyków i szerzyli sympatię dla Polski.

Zmarła 7 listopada 1986 w Buenos Aires. Była żegnana przez tysiące rodaków. Powiedziano, że „… do słownictwa polskiego w Argentynie należałoby dodać słowo Ela jako synonim wielkiego patriotyzmu, wielkiej ofiarności, wielkiego poświęcenia i wielkiego talentu…”. Została pochowana na cmentarzu Jardin w Pablo Nogues.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anna Chojnacka red. Almanach sceny polskiej, XXVIII, Warszawa 1993, s. 217.
  • Melchior Wańkowicz Monte Cassino PAX, Warszawa 1990, s. 28, fot. 14.
  • Krystyna Niewiadomska, listy (w zbiorach J. Krzewickiego)
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 31.05.1974.
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 27.09.1974.
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 16.08.1974.
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 23.07.1976.
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 12.11.1976.
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 28.09.1979.
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 16.11.1979.
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 29.11.1985.
  • Głos Polski, La vaz de polonia, Buenos Aires, 21.11.1986.
  • Aleksander Omiljanowicz Argentyńska mozaika Wyd. MON, 1978, s. 290.
  • O Lwowianach, Lwowie i Małopolsce Wschodniej. Lwowianka kierownikiem artystycznym „Naszego baletu” w Argentynie. „Biuletyn”. Nr 42, s. 67, Grudzień 1981. Koło Lwowian w Londynie.