Elżbieta Sikora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Elżbieta Sikora
Data i miejsce urodzenia 20 października 1943
Lwów
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytorka
Strona internetowa

Elżbieta Sikora (ur. 20 października 1943 r. we Lwowie) – polska kompozytorka, mieszkająca od 1981 r. we Francji[1].

Życiorys[edytuj]

Uczyła się w liceum muzycznym w Gdańsku w klasie fortepianu. Od 1963 r. studiowała na Wydziale Reżyserii Dźwięku w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie pod kierunkiem Antoniego Karużasa, gdzie otrzymała dyplom w 1968 r.[1] W latach 1968-1970 odbyła studia z kompozycji muzyki elektroakustycznej w Groupe de Recherches Musicales w Paryżu pod kierunkiem Pierre Schaeffera i François Bayle’a[1]. Po powrocie do Polski kontynuowała studia kompozytorskie w PWSM w Warszawie pod opieką Tadeusza Bairda i Zbigniewa Rudzińskiego[1]. Drugi dyplom, na Wydziale Kompozycji, uzyskała w 1977 r.[1]

Poza tym studiowała kompozycję u Betsy Jolas i muzykę komputerową w Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique w Paryżu[1]. Jako stypendystka pracowała 1983/1984 u Johna Chowninga w Centrum Badań Komputerowych Muzyki i Akustyki (CCRMA) przy Uniwersytecie Stanforda w Kalifornii[1]. W 1999 uzyskała tytuł doktora nauk muzycznych w zakresie kompozycji w Akademii Muzycznej we Wrocławiu[1]. W latach 1985-1999 była profesorem w konserwatorium w Angoulême[1].

W 1973, wraz z Krzysztofem Knittlem i Wojciechem Michniewskim, utworzyła grupę kompozytorską KEW[1].

Jest laureatką licznych nagród i wyróźnień, m.in. Konkursu im. Carla Marii von Webera w Dreźnie w 1978 (za operę kameralną Ariadna)[1], Konkursu Muzyki Elektroakustycznej w Bourges w 1980 (za utwory Ziemia jałowa i Lettres à M. pour bande), Konkursu dla Kompozytorek w Mannheim w 1982 (za Guernica – hommage à Pablo Picasso na chór mieszany), nagród francuskiego Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique w 1994: Prix pédagogique (za Chant’ Europe pour trois choeurs d’enfants et orchestre de chambre) i Prix du printemps (za całokształt twórczości), Francuskiego Stowarzyszenia Autorów i Kompozytorów Dramatycznych w 1996 (za operę Wyrywacz serc)[1], Jury de l’Académie du Disque Lyrique w Paryżu w 1992 r. (za Le Chant de Salomon pour soprano et l’ensemble i Eine Rose als Stütze na sopran i fortepian).

Utwory Elżbiety Sikory wykorzystano w kilku filmach[2].

W 1997 została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasług Rzeczypospolitej[1], w 2004 zaś francuskim odznaczeniem Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres[1].

Przypisy[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]