Elżbieta Szemplińska-Sobolewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elżbieta Szemplińska-Sobolewska (ur. 29 kwietnia 1909 w Warszawie – zm. 27 kwietnia 1991 w Warszawie) – polska poetka i prozaiczka.

Studiowała prawo oraz polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Debiutowała jako prozaik w 1926 roku na łamach czasopisma "Robotnik" opowiadaniem "Ojciec". W 1932 roku ogłosiła swoją pierwszą powieść Narodziny człowieka. 19 listopada 1939 roku podpisała oświadczenie pisarzy polskich witające przyłączenie Zachodniej Ukrainy do Ukrainy Radzieckiej[1]. 17 września 1940 roku wstąpiła do Związku Radzieckich Pisarzy Ukrainy[2]. W 1941 była we Lwowie redaktorką kwartalnika "Almanach Literacki". Lata 1941-1944 spędziła w ZSRR, była współpracowniczką miesięcznika "Nowe Widnokręgi". W 1946 roku przebywała w placówce dyplomatycznej w Luksemburgu. W latach 1946-1962 przebywała na Zachodzie. Do Warszawy powróciła w 1961 lub 1962 roku. [3]

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Prawdziwa ojczyzna
  • Łańcuch
  • Pożegnanie
  • Krzyż Warszawy
  • Warszawa w ogniu
  • Powrót z daleka
  • Narodziny
  • Notatki z podróży
  • Potrójny ślad
  • Kochankowie z Warszawy
  • Śmierć Bazylego

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prawdziwa historia Polaków. s. 168.
  2. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza czyli uśmiech Stalina, t. 1, Warszawa 1998, s. 123.
  3. Ł. Łopalewska-Rozumowa, Św. Barbary 4: gimnazjum i liceum im. M. Konopnickiej w Warszawie, Warszawa 1992
  4. M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 233.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]