Elemér Somfay

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elemér Somfay
Data i miejsce urodzenia 28 sierpnia 1898
Budapeszt
Data i miejsce śmierci 15 maja 1979
Budapeszt
Wzrost 178 cm
Masa ciała 72 kg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Węgry
Igrzyska olimpijskie
srebro Paryż 1924 lekkoatletyka
(pięciobój)

Elemér Somfay (ur. 28 sierpnia 1898 w Budapeszcie, zm. 15 maja 1979 tamże[1]) – węgierski lekkoatleta (wieloboista) i pięcioboista nowoczesny, wicemistrz olimpijski z 1924.

Zdobył srebrny medal w pięcioboju lekkoatletycznym na igrzyskach olimpijskich w 1924 w Paryżu, za Eero Lehtonenem z Finlandii, a przed Robertem LeGendre ze Stanów Zjednoczonych. Wystąpił na tych igrzyskach również w dziesięcioboju, ale go nie ukończył[1].

Na igrzyskach olimpijskich w 1932 w Los Angeles Somfay zajął 7. miejsce w pięcioboju nowoczesnym[1].

Był mistrzem Węgier w pięcioboju lekkoatletycznym w 1924, w dziesięcioboju w 1926, 1927, 1929 i 1930[2], w biegu na 200 metrów przez płotki w latach 1922-1924 i 1930, w biegu na 400 metrów przez płotki w latach 1923-1927 i 1929[3], w sztafecie 4 × 400 metrów w 1922[4] i w trójskoku w 1922, 1924, 1926 i 1927[5]. Zdobył również mistrzostwo Wielkiej Brytanii (AAA) w trójskoku w 1925[6].

Pięciokrotnie ustanawiał rekord Węgier w biegu na 400 metrów przez płotki (do wyniku 56,3 s osiągniętego 14 września 1930 w Budapeszcie) i dwukrotnie w trójskoku (do wyniku 14,51 m uzyskanego 21 sierpnia 1922 w Budapeszcie)[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Olympics at Sports-Reference.com > Athletes > Elemér Somfay, Sports-Reference.com [dostęp 2014-03-20] (ang.).
  2. Magyar férfi bajnokok atlétikában, tízpróba [dostęp 2014-03-20] (węg.).
  3. Magyar férfi bajnokok atlétikában, gátfutás [dostęp 2014-03-20] (węg.).
  4. Magyar férfi bajnokok atlétikában, váltók [dostęp 2014-03-20] (węg.).
  5. Magyar férfi bajnokok atlétikában, ugró számok [dostęp 2014-03-20] (węg.).
  6. British Athletics Championships 1919-1939, GBRAthletics [dostęp 2014-03-20] (ang.).
  7. Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 85 i 123.