Emanuel Tomanek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Emanuel Tomanek
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1893
Szarlej
Data śmierci 1940
Przebieg służby
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
I powstanie śląskie
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Gwiazda Górnośląska

Emanuel Tomanek (ur. 25 grudnia 1893 w Szarleju, zm. 1940) – podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego II RP, komendant główny Związku Powstańców Śląskich.

Podczas I wojny światowej został zmobilizowany do armii niemieckiej i skierowany na front zachodni. W I powstaniu śląskim dowodził kompanią, która walczyła na terenach Niemiec, jednak to starcie zakończyło się jego porażką. Później prowadził pracę wywiadowczą na terenie Górnego Śląska. W 1922 roku zweryfikowany został w stopniu podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. W 1934 roku posiadał przydział mobilizacyjny do 75 pułku piechoty w Chorzowie. Po zakończeniu powstań został funkcjonariuszem Policji Województwa Śląskiego.

W 1932 roku został zastępcą komendanta głównego, a dwa lata później komendantem głównym Związku Powstańców Śląskich. W latach 1933–1939 był naczelnikiem gminy Lipiny (dzisiejsza część Świętochłowic). W sierpniu 1939 roku objął dowództwo nad batalionami Ochotniczej Powstańczej Samoobrony, zorganizowanymi z inicjatywy gen. bryg. Jana Jagmina-Sadowskiego. Przez kilkanaście godzin po wybuchu II wojny światowej dowodził linią obrony miast Górnego Śląska. Po opuszczenia Górnego Śląska ewakuował się do Lwowa.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steblik Władysław, Armia „Kraków” 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1989, wyd. II, ​ISBN 83-11-07434-8​.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934.