Emil Maurice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Emil Maurice
Emil Maurice
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1897
Westermoor
Data i miejsce śmierci 6 lutego 1972
Monachium
Zawód zegarmistrz, żołnierz, działacz partyjny, członek organizacji paramilitarnych

Emil Maurice (ur. 19 stycznia 1897 w Westermoor, zm. 6 lutego 1972 w Monachium) – z zawodu zegarmistrz, jeden z pierwszych członków Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP) i bliski współpracownik Adolfa Hitlera, z którym przyjaźnili się przynajmniej od 1919 roku.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej był żołnierzem oddziału artylerii przeciwlotniczej. W latach 1919-1920 był członkiem freikorpsu „Oberland”. Związał się z Hitlerem i został jego ochroniarzem oraz kierowcą[1]. Od 1919 roku był w Niemieckiej Partii Robotników (DAP) - członek nr 594, następnie w NSDAP[2]. Był karany za zdefraudowanie pieniędzy[3].

Wraz z założeniem Sturmabteilung (SA) w 1920 roku, Maurice został ich pierwszym Oberster SA-Führerem (Najwyższym Dowódcą SA). W 1923 roku Maurice został również dowódcą nowo powołanej Stabswache - specjalnej kompanii mającej za zadanie strzec Hitlera na imprezach i zlotach nazistów, przemianowanej wkrótce na Stosstrupp Adolf Hitler.

W listopadzie 1923 wziął z Hitlerem udział w nieudanym zamachu stanu - puczu monachijskim, po którym został skazany na pozbawienie wolności i odbywał karę z Hitlerem w więzieniu Landsberg[4]. Tam pełnił funkcję sekretarza Hitlera, jednak wkrótce zastąpił go Rudolf Heß[5]. W 1925 roku, dwa lata po puczu, Emil Maurice i Adolf Hitler reaktywowali Stosstrupp Adolf Hitler, jako Schutzstaffel (SS). W tym okresie Hitler został członkiem SS nr 1, a Emil Maurice nr 2. W nowej organizacji Maurice został SS-Führerem, jednakże dowództwo nad SS objął Julius Schreck - pierwszy Reichsführer-SS.

Miał romans z siostrzenicą Hitlera, Geli Raubal[4], z którą chciał się zaręczyć[6], dlatego na pewien czas stracił przychylność zazdrosnego Hitlera[5].

Kiedy w 1932 roku SS zostało zreorganizowane i zaczęło się rozszerzać, Maurice został starszym oficerem SS i w końcu otrzymał (30 stycznia 1939) awans do rangi SS-Oberführera. Mimo że nigdy nie otrzymał najwyższego dowództwa w SS, zachował status twórcy tej organizacji. Heinrich Himmler, który ostatecznie został przywódcą SS, miał 168. numer członkowski. Jego powolna kariera w SS, po tym jak Himmler został Reichsführerem-SS, jest uważana przez historyków za dowód, że Himmler podejrzewał go o żydowskie pochodzenie. Usiłował on nawet doprowadzić do usunięcia Maurice'a z SS, ale Hitler nie zgodził się na to. Maurice uczestniczył w nocy długich noży (29 na 30 czerwca 1934). Oprócz tego prowadził sklep z zegarkami, był posłem do Reichstagu oraz wiceprezesem regionalnej izby handlowej. 11 maja 1935 zawarł związek małżeński. Od stycznia 1940 do października 1942 był oficerem Luftwaffe[7]. Po wojnie został skazany na cztery lata pobytu w obozie pracy[5].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Przyjaciel Adolfa Hitlera, Mariusz Surosz, 2011-02-17, onet.pl

Przypisy

  1. Bogusław Wołoszański Tamten okrutny wiek, wyd. 2003, s. 106
  2. Peter Hoffmann Osobista ochrona Hitlera, wyd. 2012, s. 21
  3. Guido Knopp SS przestroga historii, wyd. 2004, s. 23
  4. 4,0 4,1 Książka według pomysłu i pod kierownictwem Catherine i Jacques'a Legrand, redakcja Christopher Dobson Adolf Hitler, wydanie polskie 1999, s. 152
  5. 5,0 5,1 5,2 Nigel Cawthorne Historia SS. Legiony śmierci w służbie Hitlera, wyd. polskie 2012, s. 17
  6. Peter Hoffmann Osobista ochrona Hitlera, wyd. 2012, s. 92
  7. Peter Hoffmann Osobista ochrona Hitlera, wyd. 2012, s. 93-95