Emil Maurice
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
19 stycznia 1897 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
6 lutego 1972 |
| Zawód, zajęcie |
zegarmistrz, żołnierz, działacz partyjny, kierowca, członek organizacji paramilitarnych |
| Odznaczenia | |
  | |
Emil Maurice (ur. 19 stycznia 1897 w Westermoor, zm. 6 lutego 1972 w Monachium) – niemiecki zegarmistrz, jeden z pierwszych członków Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników (NSDAP) i bliski współpracownik Adolfa Hitlera, z którym przyjaźnili się przynajmniej od 1919, dowódca Sturmabteilung (SA).
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]W czasie I wojny światowej był żołnierzem oddziału artylerii przeciwlotniczej. W latach 1919–1920 był członkiem freikorpsu „Oberland”. Związał się z Hitlerem i został jego ochroniarzem oraz kierowcą[1]. Od 1919 był w Niemieckiej Partii Robotników (DAP) – członek nr 594, następnie w NSDAP[2]. Był karany za zdefraudowanie pieniędzy[3].
Wraz z założeniem w 1920 dla ochrony partyjnych spotkań Ordentruppe, szybko przekształconych w Saalschutz (Straż sal), Maurice został ich dowódcą[4]. Organizacja przeszła swój „chrzest bojowy” 4 listopada 1921 w monachijskiej piwiarni Hofbräuhaus am Platzl, gdzie podczas bijatyki Maurice został ciężko ranny. W październiku 1922 był przy Hitlerze w Coburgu, gdy SA-mani sterroryzowali miasto będące od dawna twierdzą lewicy[5]. W 1923 Maurice został dowódcą nowo powołanej Stabswache – specjalnej kompanii mającej za zadanie strzec Hitlera na imprezach i zlotach nazistów, przemianowanej wkrótce na Stosstrupp Adolf Hitler[6].
W listopadzie 1923 wziął z Hitlerem udział w nieudanym zamachu stanu – puczu monachijskim, po którym został skazany na pozbawienie wolności i odbywał karę z Hitlerem w więzieniu Landsberg[7]. Tam pełnił funkcję sekretarza Hitlera, jednak wkrótce zastąpił go Rudolf Heß[8]. W 1925, dwa lata po puczu, Emil Maurice i Adolf Hitler reaktywowali Stosstrupp Adolf Hitler, jako Schutzstaffel (SS). W tym okresie Hitler został członkiem SS nr 1, a Emil Maurice nr 2. W nowej organizacji Maurice został SS-Führerem, jednakże dowództwo nad SS objął Julius Schreck – pierwszy Reichsführer-SS.
Miał romans z siostrzenicą Hitlera, Geli Raubal[7] (zmarłą w 1931), z którą chciał się zaręczyć[9], dlatego na pewien czas stracił przychylność zazdrosnego Hitlera[8].
Kiedy w 1932 SS zostało zreorganizowane i zaczęło się rozszerzać, Maurice został starszym oficerem SS i w końcu otrzymał (30 stycznia 1939) awans do rangi SS-Oberführera. Mimo że nigdy nie otrzymał najwyższego dowództwa w SS, zachował status twórcy tej organizacji. Heinrich Himmler, który ostatecznie został przywódcą SS, miał 168. numer członkowski. Jego powolna kariera w SS po tym, jak Himmler został Reichsführerem-SS, jest uważana przez historyków za dowód, że Himmler podejrzewał go o żydowskie pochodzenie. Usiłował on nawet doprowadzić do usunięcia Maurice'a z SS, ale Hitler nie zgodził się na to[10]. W 1934 osobistym kierowcą Hitlera został Erich Kempka.
Maurice uczestniczył w nocy długich noży (29 na 30 czerwca 1934). Oprócz tego prowadził sklep z zegarkami, był posłem do Reichstagu oraz wiceprezesem regionalnej izby handlowej. 11 maja 1935 zawarł związek małżeński. Od stycznia 1940 do października 1942 był oficerem Luftwaffe[10]. Po wojnie został skazany na cztery lata pobytu w obozie pracy[8]. Zmarł w 1972 i został pochowany na Cmentarzu Północnym w Monachium[11].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bogusław Wołoszański: Tamten okrutny wiek. Wydawnictwo Wołoszański, 2003, s. 106. ISBN 978-83-61232-20-9.
- ↑ Hoffmann 2012 ↓, s. 21.
- ↑ Guido Knopp: Ludzie Hitlera. tłum. Mieczysław Dutkiewicz. Poznań: Politeja, 1999, s. 23. ISBN 83-7227-265-4.
- ↑ Wołoszański 2012 ↓, s. 40.
- ↑ Hoffmann 2012 ↓, s. 21-24.
- ↑ Wołoszański 2012 ↓, s. 42.
- 1 2 Książka według pomysłu i pod kierownictwem Catherine i Jacques’a Legranda, redakcja Christopher Dobson Adolf Hitler, wydanie polskie 1999, s. 152
- 1 2 3 Nigel Cawthorne: Historia SS. Legiony śmierci w służbie Hitlera. MAK Verlag, 2012, s. 17. ISBN 978-3-86380-047-5.
- ↑ Hoffmann 2012 ↓, s. 92.
- 1 2 Hoffmann 2012 ↓, s. 93-95
- ↑ Maurice, Emil. ww2gravestone.com. [dostęp 2022-06-27].
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Peter Hoffmann: Osobista ochrona Hitlera. Wydawnictwo Wołoszański, 2012. ISBN 978-83-62770-28-1.
- Bogusław Wołoszański: Największy wróg Hitlera. Wydawnictwo Wołoszański, 2012. ISBN 978-83-62770-30-4.