Eugeniusz Konopacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Eugeniusz Konopacki
Trzaska, Gustaw
Ilustracja
Kapitan Kapitan
Data i miejsce urodzenia 11 stycznia 1906
Werba
Data i miejsce śmierci 1954
Warszawa Polska
Przebieg służby
Lata służby od 1939
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Kampania wrześniowa,
Powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari Krzyż Walecznych
Tablica upamiętniająca Eugeniusza Konopackiego i Batalion Wigry na Pałacu Raczyńskich w Warszawie

Eugeniusz Konopacki ps. Trzaska, Gustaw (ur. 11 stycznia 1906 w majątku Werba, powiat włodzimierski, województwo wołyńskie, zm. 26 października 1954[1] w Warszawie) – artylerzysta, żołnierz Armii Krajowej, harcmistrz. Podczas okupacji, od 1943, komendant Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty "Agricola".

Prawnuk Szymona Konopackiego[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po ukończeniu szkoły średniej w Kowlu rozpoczął studia na Wydziale Rolnym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, a następnie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, jednak ze względu na trudne warunki materialne studiów nie skończył i podjął pracę w Stowarzyszeniu Kupców Polskich.

W latach 1930–31 odbył przeszkolenie w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim (w 6 baterii). Szkołę ukończył jako tytularny kapral podchorąży rezerwy artylerii, z przydziałem do 27 Pułku Artylerii Lekkiej. Awans na podporucznika rezerwy artylerii otrzymał w 1935 r. Walczył w wojnie obronnej 1939 jako dowódca baterii w 28 pułku artylerii lekkiej. Wraz z 28 Dywizją Piechoty, należącą do Armii „Poznań” walczył pod Wieluniem, nad Widawką, pod Cyrusową Wolą i w obronie Modlina. Za obronę Fortu nr 2 otrzymał Srebrny Krzyż Orderu Virtuti Militari.

Po kapitulacji twierdzy przebywał w niewoli niemieckiej w Działdowie, skąd jako uczestnik obrony Modlina został zwolniony. W połowie października powrócił do Warszawy, nawiązał kontakt z Władysławem Ludwigiem i poparł jego pomysł utworzenia organizacji wojskowej.

Należał do zbrojnego podziemia niemalże od początku wojny (koniec października 1939).

Uczestnik powstania warszawskiego – dowódca harcerskiego batalionu Wigry[1]. Od 18 sierpnia 1944kapitan. Ranny podczas walk[3].

Po powstaniu w niewoli jenieckiej. Do maja 1945 przetrzymywany był w kilku niemieckich oflagach. Później znalazł się w Wojsku Polskim we Włoszech i Wielkiej Brytanii. Do Polski powrócił w 1948.

Odznaczony Orderem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Powstańcze Biogramy - Eugeniusz Konopacki, www.1944.pl [dostęp 2016-05-02].
  2. Ewa Konopacka, Kronika rodu Konopackich, Drukarnia Wyd. "Bernardinum" w Pelplinie, 1994. ​ISBN 83-86491-04-3​, s. 78, 113-115.
  3. Ewa Konopacka, Kronika rodu Konopackich, Drukarnia Wyd. "Bernardinum" w Pelplinie, 1994. ​ISBN 83-86491-04-3​, s. 115-118.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]