Ewa Kunina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ewa Kunina z domu Krauze (ur. 4 sierpnia 1889, zm. 14 marca 1963) – polska aktorka.

Po ukończeniu pensji kształciła się na kursach handlowych, następnie kształciła się aktorsko pod kierunkiem Aleksandra Zelwerowicza i Wojciecha Brydzińskiego. Zadebiutowała w 1914 w Teatrze Polskim w Kijowie pod pseudonimem Ewa Korczak. W latach 1915–1916 występowała w Łodzi. W 1915 poślubiła Henryka Kunę. Od 1916 występowała w teatrach warszawskich: w 1916 w Teatrze Orpheon, w sezonie 1917/18 i 1918/19 w Teatrze Polskim, 1919–1924 w Reducie, w sezonie 1924/25 i 1925/26 w Teatrze im. Bogusławskiego, w 1925 w Teatrze Szkarłatna Maska, w 1926–1931 w Teatrze Polskim i Małym, w sezonie 1929/30 w Teatrze Ateneum, w sezonie 1932/33 w Teatrze Kameralnym. W latach 1933–1939 pełniła funkcję kierownika administracyjnego szkolnego teatru przy Reducie, ponadto w latach 1931-1932 występowała w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. W okresie II wojny światowej pracowała w Warszawie w kawiarni aktorskiej "Znachor". Po zakończeniu wojny była aktorką Starego Teatru w Krakowie (1945–1946), Teatru Wojska Polskiego w Łodzi a od 1950 do śmierci w Teatrze Narodowym w Warszawie. Pochowana a Alei zasłużonych Cmentarza Powązkowskiego w Warszawie

Filmografia[edytuj]

  • 1933 - Dzieje grzechu
  • 1933 - Wyrok życia
  • 1947 - Ostatni etap
  • 1949 - Matka
  • 1949 - Prawdziwe oblicze

Bibliografia[edytuj]