Fabián Canobbio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fabián Canobbio
Pełne imię i nazwisko Néstor Fabián Canobbio Bentaberry
Data i miejsce urodzenia 8 marca 1980
Montevideo
Wzrost 179 cm
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub Danubio Montevideo
Numer w klubie 8
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1997–2000 Progreso Montevideo ? (?)
2001–2003 Peñarol Montevideo 73 (26)
2003–2004 Valencia CF 11 (1)
2004–2008 Celta Vigo 131 (29)
2008–2010 Real Valladolid 53 (5)
2010–2011 AE Larisa 18 (3)
2011 Fénix Montevideo 5 (0)
2012 Progreso Montevideo 16 (6)
2013– Danubio Montevideo 15 (4)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2001–2007  Urugwaj 9 (0)
  1. Aktualne na: 20 października 2013.
  2. Aktualne na: 17 lipca 2009.

Néstor Fabián Canobbio Bentaberry (ur. 8 marca 1980 w Montevideo) – piłkarz urugwajski grający na pozycji ofensywnego pomocnika. Mierzy 179 cm wzrostu, waży 75 kg. Posiada także obywatelstwo włoskie.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Canobbio pochodzi ze stolicy Urugwaju Montevideo i jest wychowankiem tamtejszego klubu Progreso Montevideo. W 1997 roku zadebiutował w jego barwach w urugwajskiej Segunda División i grał w nim do końca 2000 roku. W 2001 roku zamienił Progreso na inny klub ze stolicy, Peñarol Montevideo. Tam stał się podstawowym zawodnikiem, a w 2003 roku osiągnął swój pierwszy sukces w karierze, gdy wywalczył z Peñarolem mistrzostwo Urugwaju.

Latem 2003 roku Canobbio przeszedł do hiszpańskiej Valencii CF. 30 sierpnia 2003 zadebiutował w Primera División w zremisowanym 1:1 domowym spotkaniu z Realem Valladolid. W Valencii nie wywalczył jednak miejsca w podstawowym składzie z Rubénem Barają i Pablem Aimarem. Na koniec sezonu zdobył z Valencią Puchar UEFA, a także został mistrzem Hiszpanii.

W 2004 roku Canobbio odszedł do drugoligowej Celty Vigo, a 4 września tamtego roku rozegrał w niej swoje pierwsze spotkanie, wygrane 1:0 z Gimnàstikiem Tarragona. W sezonie 2004/2005 strzelił 12 bramek i przyczynił się do awansu klubu do Primera División. W 2007 roku spadł z Celtą do drugiej ligi i grał w niej jeszcze przez rok.

W 2008 roku Canobbio został piłkarzem Realu Valladolid. Debiut w nim zaliczył 21 września 2008 w meczu z Athletikiem Bilbao (0:2). W sezonie 2008/2009 pomógł Realowi w utrzymaniu się w lidze.

W 2010 roku Canobbio przeszedł do greckiej Larisy. Grał w niej przez sezon. W 2011 roku wrócił do Urugwaju, gdzie grał w Féniksie Montevideo i Progreso Montevideo. W 2013 roku przeszedł do Danubio Montevideo.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1997 Progreso Montevideo Urugwaj  Segunda División ? ?
1998 Progreso Montevideo Urugwaj  Segunda División ? ?
1999 Progreso Montevideo Urugwaj  Segunda División ? ?
2000 Progreso Montevideo Urugwaj  Segunda División ? ?
2001 Peñarol Montevideo Urugwaj  Primera División 26 7
2002 Peñarol Montevideo Urugwaj  Primera División 34 16
2003 Peñarol Montevideo Urugwaj  Primera División 13 3
2003/04 Valencia CF Hiszpania  Primera División 11 1
2004/05 Celta Vigo Hiszpania  Segunda División 38 12
2005/06 Celta Vigo Hiszpania  Primera División 32 8
2006/07 Celta Vigo Hiszpania  Primera División 34 2
2007/08 Celta Vigo Hiszpania  Segunda División 27 6
2008/09 Real Valladolid Hiszpania  Primera División 29 4
2009/10 Real Valladolid Hiszpania  Primera División 24 1
2010/11 AE Larisa Grecja  Alpha Ethniki 18 3
2011/12 Fénix Montevideo Urugwaj  Primera División 5 0
2011/12 Progreso Montevideo Urugwaj  Primera División 3 2
2012/13 Progreso Montevideo Urugwaj  Primera División 13 4
2012/13 Danubio Montevideo Urugwaj  Primera División 15 4
2013/14 Danubio Montevideo Urugwaj  Primera División

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1999 roku Canobbio wraz z reprezentacją Urugwaju U-20 wziął udział w młodzieżowych Mistrzostwach Świata. W dorosłej reprezentacji Urugwaju zadebiutował 7 października 2001 roku w zremisowanym 1:1 spotkaniu eliminacji do Mistrzostw Świata 2002 z Kolumbią. W 2007 roku został powołany przez selekcjonera Oscara Tabáreza na turniej Copa América 2007, na którym Urugwaj zajął 4. miejsce.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]