Pablo Aimar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pablo Aimar
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Pablo César Aimar Giordano
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1979
Río Cuarto, Argentyna
Wzrost 170 cm
Pozycja pomocnik
Informacje klubowe
Klub  Argentyna U-17 (selekcjoner)
Kariera juniorska
Lata Klub
1985–1993 Estudiantes Río Cuarto
1993–1996 River Plate
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1996–2000 River Plate 82 (21)
2001–2006 Valencia CF 162 (27)
2006–2008 Real Saragossa 53 (5)
2008–2013 SL Benfica 107 (12)
2013–2014 Johor Darul Takzim 8 (2)
2015 River Plate 1 (0)
W sumie: 413 (67)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1995  Argentyna U-17 12 (4)
1996–1999  Argentyna U-20 21 (7)
2000  Argentyna U-23 7 (0)
1999–2009  Argentyna 52 (8)
W sumie: 92 (19)
Kariera trenerska
Lata Klub
2017– Argentyna U-17

Pablo César Aimar Giordano (ur. 3 listopada 1979 w Río Cuarto) – argentyński piłkarz grający na pozycji ofensywnego pomocnika.

Od 2007 roku posiada również obywatelstwo hiszpańskie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pablo César Aimar Giordano urodził się w Rio Cuarto jako syn Esteli i Ricardo, ma młodszego brata Andrésa, który również jest piłkarzem i siostrę Laurę.

River Plate[edytuj | edytuj kod]

Mając 15 lat, za namową kolegów z podwórkowej drużyny wyjechał do Buenos Aires i zgłosił się do River Plate, klubu, któremu kibicował od dziecka.

W pierwszym zespole River Plate zadebiutował już 11 sierpnia 1996 roku w przegranym 0:1 meczu z Colón de Santa Fe, ale regularnie występować zaczął dopiero na początku 1998. 20 lutego tego roku, w meczu z Rosario Central, zdobył pierwszego gola w zawodowej karierze. Z Javierem Saviolą i Juanem Pablo Ángelem tworzył ofensywny tercet zwany przez dziennikarzy Trzema Muszkieterami.

Wiosną 2000 roku o Aimara zaczęły się starać czołowe kluby europejskie, najpierw Chelsea FC, później także Inter Mediolan, S.S. Lazio, ACF Fiorentina i AC Parma. W lipcu do grona klubów chcących kupić Aimara dołączył FC Barcelona. Wszystkie oferty zostały odrzucone, David Pintado, prezes River Plate, żądał 25 milionów funtów.

Valencia[edytuj | edytuj kod]

Żądania finansowe argentyńskiego klubu zostały ograniczone w roku 2001. Skorzystał z tego Valencia CF, płacąc za Aimara, mającego już na koncie wyróżnienie dla najlepszego piłkarza Argentyny 2000 roku, 13,5 miliona funtów.

Miał zadebiutować w meczu z ligowym z Numancią, ale nie mógł wystąpić ze względu na zawieszenie za nadmiar żółtych kartek jeszcze z ligi argentyńskiej. Jego debiut przypadł więc na mecz Ligi Mistrzów z Manchesterem United. Po końcowym gwizdku mówił: „Nie było źle, ale muszę złapać rytm gry obowiązujący w Hiszpanii”[1]. Po spotkaniu z Manchesterem Aimara komplementował m.in. Johan Cruijff, mówiąc: „To zawodnik kompletny [...] Sądzę, że zrewolucjonizuje europejski futbol”[2].

Następnym meczem Aimara był jego debiut w Primera División – w meczu z UD Las Palmas zdobył gola z rzut wolnego. W sezonie 2001/2002 wygrał z Valencią ligę hiszpańską, strzelając 4 gole w 33 meczach. Jeszcze bardziej udany był sezon 2003/2004, w którym jego klub nie tylko wygrał Primera División, ale też zdobył Puchar UEFA i Superpuchar Europy.

Saragossa[edytuj | edytuj kod]

Latem 2006 roku Aimar za 12 milionów euro odszedł do Realu Saragossa. W barwach nowej drużyny zadebiutował w przegranym 2:3 wyjazdowym meczu z Deportivo La Coruña 27 sierpnia 2006 roku. Dla klubu z Aragonii rozegrał 57 meczów, w których strzelił 5 goli.

Benfica[edytuj | edytuj kod]

17 lipca 2008 roku za 6,5 miliona euro trafił do SL Benfica. Aimar z portugalskim klubem podpisał 4-letni kontrakt. Przez pierwsze pół roku nie mógł regularnie grać przez liczne kontuzje, potem jednak stał się podstawowym zawodnikiem swojego zespołu.

W kolejnym sezonie wraz z Javierem Saviolą stanowił o sile ofensywy drużyny z Lizbony. W sezonie 2010/2011 rozegrał rekordowe w swojej karierze 46 meczów.

6 lipca 2013 roku ogłosił, że odchodzi z Benfiki i dziękuje klubowi za „wspaniałe pięć lat”.

Johor Darul Takzim[edytuj | edytuj kod]

14 września 2013 roku został nowym piłkarzem Johor Darul Takzim[3]. Z malezyjskim klubem pomocnik podpisał roczną umowę.

W nowym zespole Argentyńczyk zadebiutował sześć miesięcy po podpisaniu umowy, w wygranym 2-0 meczu z Perak FA.

Aimar odszedł z malezyjskiego klubu 21 kwietnia 2014 roku. Powodem rozstania były problemy zdrowotne zawodnika[4].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1995 José Néstor Pekerman powołał Aimara do składu reprezentacji Argentyny U-17 na mistrzostwa świata w tej kategorii wiekowej odbywające się w Ekwadorze. Dwa lata później znalazł się w składzie na MŚ U-20 w Chile. Tam zdobył cztery gole, pomagając swojej drużynie w zdobyciu złotego medalu i został wybrany do jedenastki najlepszych graczy turnieju. W kolejnych MŚ U-20, rozrywanych w Malezji, Argentyna – znów z Aimarem w składzie – zdobyła brązowy medal.

W dorosłej reprezentacji Argentyny zadebiutował 9 czerwca 1999 roku w zremisowanym 2:2 spotkaniu z Meksykiem. W tym samym roku jako rezerwowy pojechał na Copa América.

W ciągu swojej całej reprezentacyjnej kariery rozegrał 52 mecze, w których zdobył 8 goli.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

  • Mistrzostwo Świata U-20: 1997

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. „Piłka Nożna plus” nr 4 (184) 2001.
  2. Ibidem.
  3. Oficjalnie: Aimar w Malezji. transfery.info, 2013-09-14. [dostęp 2013-09-16].
  4. Troppi infortuni: club malese scarica Pablo Aimar (wł.). Sky Sport, 2014-04-21. [dostęp 2014-07-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Profil w bazie National Football Teams (ang.)