Valencia CF

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Valencia CF
Ilustracja
Pełna nazwa Valencia Club de Fútbol, S.A.D.
Przydomek Los Ches
Els Taronges (Pomarańczowi)
Los Murciélagos (Nietoperze)
Barwy biało-pomarańczowo-czarne
Data założenia 18 marca 1919
Debiut w najwyższej lidze 22 listopada 1931
Liga Primera División
Adres Antigua Senda de Senent 11,9,46023 Walencja, Hiszpania
Stadion Estadio Mestalla, Walencja,
w budowie: Nou Mestalla, Walencja
Właściciel Peter Lim
Prezes Layhoon Chan
Trener Albert Celades
Asystent trenera David Caneda
César Sánchez
Stroje
domowe
Stroje
wyjazdowe
Trzeci
strój
Strona internetowa

Valencia Club de Fútbol (wym. [baˈlenθja] lub [baˈlensja]) znany również jako Valencia lub Los Chehiszpański klub piłkarski założony w 1919 roku. Obok FC Barcelony i Realu Madryt najbardziej znany klub w Primera División. Swoje domowe mecze rozgrywa na stadionie Estadio Mestalla w Walencji o pojemności 55 tys. widzów. W budowie jest nowy stadion - Nou Mestalla, który pomieści 75 tys. widzów. Zespół Valencii należy do najbardziej utytułowanych w Hiszpanii. Sześciokrotnie wywalczył mistrzostwo Hiszpanii oraz 8 razy Puchar Hiszpanii, a także raz Superpuchar Hiszpanii. Osiągał także sukcesy w europejskich pucharach: w 1962, 1963 oraz 2004 roku wygrał Puchar UEFA, a w 1980 roku wygrał Puchar Zdobywców Pucharów. W tabeli wszech czasów ligi hiszpańskiej Valencia zajmuje 4. miejsce za Realem Madryt, FC Barceloną i Atlético Madryt[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Klub piłkarski Valencia został założony przez grupę mieszkańców Walencji w 1919 roku w barze Torino. Głównymi inicjatorami powstania klubu byli Gonzalo Medina Pernas i Octavio Augusto Milego. 18 marca 1919 roku klubowi nadano nazwę Valencia Club Football.

Pierwszym prezesem Valencia Club Football był Octavio Augusto Milego, a jego zastępcą Gonzalo Medina Pernas. Jako barwy klubowe obrano czarny i biały, choć w latach 1924–1996 za barwy hiszpańskiego klubu uznawano tylko kolor biały. Pierwszy mecz Los Ches, rozegrali z lokalnym rywalem Gimnastico de Castellon. Zakończył się on porażką 0:1. W 1923 roku do użytku został oddany obecny stadion klubowy Estadio Mestalla, który wówczas był w stanie pomieścić 19 tys. kibiców.

Pierwsze sukcesy[edytuj | edytuj kod]

„Złoty wiek” w historii klubu zaczyna się w 1940 r. dzięki prezesowi klubu Luisowi Casanova. Casanova ściągał zawodników i inwestował w cały klub. W tym czasie drużyna zdobyła trzy mistrzostwa ligi i dwa krajowe puchary. Wówczas w drużynie grali: Epi, Amadeo, Asensi i Gorostiza.

Lata 50. i Antonio Puchades[edytuj | edytuj kod]

Lata 50. w historii klubu łączą się nierozerwalnie z ikoną drużyny Los Ches, Antonio Puchades. W tym czasie zarząd podjął decyzję o rozbudowie i modernizacji Estadio Mestalla. 10 lipca 1950 roku rozpoczęto prace pod kierownictwem architekta D. Savior Pasquala oraz odpowiadającego za wykonanie D. Chose Tormo. Mestalla stał się wtedy obiektem, który mógł pomieścić 45 000 widzów. Mimo że Valencia w owym czasie posiadała drużynę składającą się z wyróżniających graczy, z Puchadesem na czele, wyniki w sezonie 50/51 nie były zadowalające dla kibiców. Valencianistas grali bardzo nieregularnie, zaskakując swoich kibiców porażkami ze słabymi drużynami. Louis Casanova chciał odejść z klubu, jednak pod presją współpracowników, zawodników i mieszkańców miasta został do 1959 roku.

Puchar Miast Targowych[edytuj | edytuj kod]

2 lipca 1961 r. po tragicznej śmierci Brazylijczyka Waltera, który zginął w wypadku samochodowym, na prezydenta klubu został wybrany Julio Miguel. W Pucharze Miast Targowych Valencia zdobyła puchar pokonując 6:2 w finale Barcelonę. Miguel zaczął sprowadzać nowych graczy, m.in. brazylijskiego bramkostrzelnego napastnika, Waldo Machado. Strzelecką parę wraz z Waldo stworzył Vicente Guillot, którego kariera przebiegała podobnie. Razem strzelili wiele bramek, a Waldo jest do tej pory najlepszym strzelcem Los Ches.

Era Di Stéfano[edytuj | edytuj kod]

Alfredo Di Stéfano przybył do klubu w kwietniu 1970 r., zastępując parę trenerską Enrique Boque i Savior Artigas. Di Stéfano stworzył solidną drużynę z dobrze poukładaną obroną z takim nazwiskami jak Sol, Anibal, Jesus Martinez, Anton, Abelardo. W środku pola grali Pepe i Claramunt, w ataku Forment, Valdez, Sergio i Pellicer. W sezonie 1970/71 Los Ches i Valencia pod wodzą Di Stéfano zdobyła tytuł mistrza ligi. Obserwatorzy i recenzenci byli zgodni, że głównym autorem tego sukcesu był Abelardo, który przykuwał uwagę Hiszpanów swoją grą.

Czas finałów[edytuj | edytuj kod]

W roku 1992 kierownictwu na czele z prezesem Arturo Tuzonem Gilem udaje się wyjść z kryzysu finansowego i doprowadzają klub do dawnej świetności. Zatrudniono holenderskiego szkoleniowca Guuss Hiddinka. Holender nie doprowadził jednak VCF do tytułu i klub zajął dwa razy z rzędu 4 miejsce w lidze. W sezonie 1993/94 do drużyny przybył ceniony zawodnik, Predrag Mijatovic. Valencia jednak nadal nie uzyskiwała wyników, a z posadą musieli się kolejno pożegnać Paco Real, Héctor Núñez i Jose Manuel Rielo.

W kolejnym sezonie 1994/95, z Mijatovicem i Gaizką Mendietą w składzie, Valencia zajęła 10. miejsce w lidze. Do drużyny dołączali tacy piłkarze jak Ilie, Vlaovic, Claudio Lopez, Romario; nie wiązało to się jednak z sukcesami. W sezonie 1998/99 Valencia tryumfowała w Pucharze Hiszpanii pokonując w dwumeczu Barcelonę. W roku 1999 trenerem klubu zostaje argentyński trener Hector Raul Cuper, który w pierwszym swym sezonie zdobywa z Valencianistas Superpuchar Hiszpanii i doprowadza drużynę do finału Ligi Mistrzów. Valencia przegrała w finale z Realem Madryt 0:3. Rok później w walce o Puchar Ligi Mistrzów Los Ches ulegli Bayernowi Monachium w serii rzutów karnych. Po tym wydarzeniu z klubu odeszli trener Raul Cuper i zawodnik Gaizka Mendieta.

Mistrzostwo ligi 2002[edytuj | edytuj kod]

Nowy trener Rafael Benítez stworzył silną drużynę i 5 maja 2002 roku na stadionie La Rosaleda, Valencia pokonała Malagę 2:0 i została mistrzem ligi. Zwycięski skład tworzyli: Angloma, Ayala, Carboni, Curro Torres, Djukic, Fabio Aurelio, Garrido, Marchena, Navarro, Pellegrino, Aimar, Albelda, Angulo, Baraja, De los Santos, Jandro, Kily Gonzalez, Rufete, Serban, Vicente, Carew, Ilie, Juan Sanchez, Mista i Salva.

Dublet 2004[edytuj | edytuj kod]

W roku 2004 pod wodzą Rafaela Beníteza klub zdobył Mistrzostwo Ligi i Puchar UEFA, pokonując w meczu finałowym na stadionie w Goeteborgu Olympique Marsylia.

Rafael Benítez ostatecznie odszedł z klubu przed wygaśnięciem kontraktu, obejmując angielski klub Liverpool F.C. Jego następcą został Włoch Claudio Ranieri.

Lata (2007-2017)[edytuj | edytuj kod]

Zespół Valencii w 2012 roku.

Ostatnim trofeum po jakie sięgnęła Valencia był Puchar Króla sezonu 2007/2008. Valencia wyeliminowała kolejno Real Unión Irún, Real Betis, Atlético Madryt i w półfinale zmierzyła się Barceloną. Po remisie 1:1 w pierwszym meczu w rewanżu rozgrywanym na Mestalla „Nietoperze” zwyciężyli 3:2[2].

Finał rozegrano 16 kwietnia 2008 na Estadio Vicente Calderón. Blanquinegros wygrali 3:1. W pierwszych 10 minutach meczu bramki zdobyli Alexis i Juan Mata, a na siedem minut przed końcem trzecie trafienie dołożył Fernando Morientes i kibice zgromadzeni na trybunach madryckiego obiektu mogli rozpocząć świętowanie zdobycia 7. pucharu w historii[3].

W latach 2010-2012 Valencia pod wodzą Unaia Emery`ego trzykrotnie z rzędu zdobyła trzecie miejsce w Primera División. W sezonie 2015/2016 zespół zajął 11 miejsce w tabeli. W kolejnym sezonie zespół prowadzony przez trzech trenerów (Pako Ayestaran, Cesare Prandelli oraz dwukrotnie przez Voro) uzyskał 12 miejsce w lidze. Był to najgorszy wynik od sezonu 1987/1988 kiedy to drużyna zajęła 13 miejsce w tabeli[4].

W 2012 oraz 2014 roku Valencia dwukrotnie dotarła do półfinału Ligi Europy UEFA.

W maju 2014 roku nowym właścicielem Valencii został singapurski miliarder Peter Lim, który wykupił 70 procent udziałów klubu[5]. W ciągu trzech lat (2014-2017) zarządzania klubem przez Lima Valencia zmieniała trenera aż siedmiokrotnie (Nuno Espirito Santo, Gary Neville, Pako Ayestaran, Voro, Cesare Prandelli, Voro, Marcelino).

Era Marcelino[edytuj | edytuj kod]

11 maja 2017 roku ogłoszono, że nowym trenerem Valencii zostanie Marcelino García Toral.

Sezon 2017/2018[edytuj | edytuj kod]

W letnim okienku transferowym do Nietoperzy dołączyli: Simone Zaza, Francis Coquelin, Gabriel Paulista, Neto, Andreas Pereira, Jeison Murillo, Geoffrey Kondogbia, Luciano Vietto i Gonçalo Guedes. Z klubem pożegnali się: Mathew Ryan, Álvaro Negredo, Nani, Enzo Pérez, Pablo Piatti, João Cancelo, Yoel Rodríguez, Diego Alves, Robert Ibáñez, Aymen Abdennour i Zakaria Bakkali.

W inaugurującym meczu Ligi hiszpańskiej Valencia pokonała u siebie Las Palmas po bramce Simone Zazy. W następnych 3 kolejkach zespół Marcelino zremisował 2-2 z Realem Madryt, 0-0 z Atlético Madryt oraz 1-1 z Levante UD. Od 5 do 12 kolejki Primera División Valencia wygrała wszystkie spotkania, znakomitą passę przerwał mecz z FC Barceloną zremisowany 1-1. W Pucharze Króla Nietoperze dotarli do półfinału, gdzie lepszy okazał się zespół Barcelony (0-3 w dwumeczu). Ostatecznie Valencia zakończyła zmagania ligowe na 4 miejscu 3 punkty za Realem Madryt z dorobkiem 73 punktów, tym samym awansując do Ligi Mistrzów.

Sezon 2018/2019[edytuj | edytuj kod]

Podczas letniego okna transferowego wykupiono: Geoffrey'a Kondogbie, Gonçalo Guedesa i Jeisona Murillo. Zawodnicy ci byli wypożyczeni do Valencii w poprzednim sezonie. Ponadto zespół wzmocnił Kévin Gameiro, Mouctar Diakhaby i Daniel Wass. Wypożyczono także Michy'ego Batshuayi'a Denisa Cherysheva. Juventus wykupił João Cancelo, Nemanja Maksimović wzmocnił Getafe CF i Martín Montoya dołączył do Brighton. Na wypożyczenie do Torino FC udał się Simone Zaza. Klub opuścił też Zakaria Bakkali i Nani.

Zespół Valencii źle rozpoczął sezon ligowy. W pierwszym meczu La Ligi Nietoperze zremisowali z Atlético Madryt 1-1. Lecz w następnej kolejce z Espanyolem zawodnicy Marcelino przegrali 0-2. W następnych 4 meczach wszystkie zakończyły się remisem i po 6 kolejce Valencia zajmowała 16 miejsce. Pierwsze zwycięstwo nastąpiło w kolejnym spotkaniu z Realem Sociedad (1-0 po golu Kévina Gameiro).

W Lidze Mistrzów Valencia grała w grupie H z Juventusem, Manchesterem United i BSC Young Boys. W pierwszym spotkaniu na Estadio Mestalla lepsza okazała się drużyna prowadzona przez Massimiliano Allegriego. Valencia przegrała 0-2. A zmagania w grupie zakończyła na 3 miejscu z dorobkiem 8 punktów tym samym awansując do 1/16 finału Ligi Europy. W La Liga zespół Marcelino od pierwszego zwycięstwa w lidze zremisowała następne 3 mecze z rzędu i przegrała z Gironą 0-1. W Pucharze Króla Valencia pokonywała kolejno CD Ebro (3-1 w dwumeczu), Sporting Gijón (4-2 w dwumeczu), Getafe CF (3-2 w dwumeczu) i Real Betis (3-2 w dwumeczu) zapewniając sobie udział w finale.

Skład Valencii podczas meczu 1/8 Ligi Europy przeciwko FK Krasnodar

W 1/16 finału Ligi Europy Nietoperze pokonali Celtic F.C. 0-2 na wyjeździe i 1-0 w siebie. Następnie wygrali dwumecz z FK Krasnodar (3-2 w dwumeczu). W ćwierćfinale Valencia zwyciężyła z Villarrealem 1-3 na wyjeździe i 2-0 u siebie. Zmagania zakończyli w półfinale ulegając Arsenalowi 3-1 w Londynie i 2-4 na Estadio Mestalla.

Końcówka sezonu ligowego w wykonaniu Els Taronges była o wiele lepsza w ich wykonaniu. Ostatnie 10 meczy przyniosło 7 zwycięstw i 3 porażki. Zdobywając 61 punktów Valencia zajęła 4 miejsce wyprzedzając piąte Getafe o 2 punkty.

25 maja w finale Copa Del Rey zespół Nietoperzy zwyciężył z FC Barceloną wygrywając 2-1 po bramkach Kévina Gameiro i Rodrigo, dla Blaugrany gola zdobył Lionel Messi. Był to pierwszy puchar wygrany przez Valencię od 2008 roku kiedy także wywalczyli Puchar Króla[6].

Sezon 2019/2020[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym ruchem transferowym Valencii było sprowadzenie holenderskiego bramkarza Jaspera Cillessena z FC Barcelony. Z kolei drużynę Blaugrany wzmocnił Neto. Kupiono także Denisa Cherysheva, Manu Vallejo oraz Jorge Saenza. Za darmo do drużyny dołączył Jason. Simone Zaza został wykupiony przez Torino FC. Levante UD kupiło Rúbena Vezo. Na wypożyczenie do PSV Eindhoven udał się Toni Lato.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Europejskie puchary[edytuj | edytuj kod]

Obecny skład[edytuj | edytuj kod]

Stan na 15 sierpnia 2019

Nr Poz. Piłkarz
1 BR Hiszpania Jaume Domènech
3 OB Hiszpania Salvador Ruiz
4 PO Hiszpania Álvaro Medrán
5 OB Brazylia Gabriel Paulista
6 PO Francja Geoffrey Kondogbia
7 NA Portugalia Gonçalo Guedes
8 PO Hiszpania Carlos Soler
9 NA Francja Kévin Gameiro
10 PO Hiszpania Dani Parejo (kapitan)
11 NA Rosja Dienis Czeryszew
12 OB Francja Mouctar Diakhaby
13 BR Holandia Jasper Cillessen
14 OB Hiszpania José Gayà
Nr Poz. Piłkarz
15 NA Hiszpania Manu Vallejo
16 PO Korea Południowa Lee Kang-in
17 PO Francja Francis Coquelin
18 PO Dania Daniel Wass
19 NA Hiszpania Rodrigo
20 NA Hiszpania Ferran Torres
21 OB Włochy Cristiano Piccini
22 NA Urugwaj Maximiliano Gómez
23 PO Hiszpania Jason Remeseiro
24 OB Argentyna Ezequiel Garay
OB Hiszpania Jaume Costa (wypożyczony z Villarreal CF)
OB Francja Eliaquim Mangala
NA Hiszpania Rubén Sobrino

Piłkarze na wypożyczeniu[edytuj | edytuj kod]

Nr Poz. Piłkarz
PO Hiszpania Álex Carbonell (w Fortunie Sittard do 30 czerwca 2020)
OB Hiszpania Toni Lato (w PSV Eindhoven do 30 czerwca 2020)
OB Hiszpania Jorge Sáenz (w Celcie Vigo do 30 czerwca 2021)
Nr Poz. Piłkarz
OB Kolumbia Jeison Murillo (w UC Sampdoria do 30 czerwca 2020)
OB Hiszpania Álex Blanco (w Realu Saragossa do 30 czerwca 2020)
PO Serbia Uroš Račić (w FC Famalicão do 30 czerwca 2020)

Sztab szkoleniowy[edytuj | edytuj kod]

Stan na 13 czerwca 2017[7]
Trener Marcelino García Toral
Asystent trenera David Caneda
César Sánchez
Trener bramkarzy José Manuel Ochotorena
Trener przygotowania fizycznego José Viela
Szef służb medycznych Juan Albors Baga
Lekarz pierwszego zespołu Álvaro Sala Lajo
José Luis Silvestre
Analityk Pablo Rodríguez

Piłkarze[edytuj | edytuj kod]

Stadiony[edytuj | edytuj kod]

Estadio Mestalla w 1923 roku
 Osobny artykuł: Estadio Mestalla.

Estadio Mestalla 20 maja 1923 roku odbył się mecz pomiędzy Valencią i miejscowym rywalem Levante UD. Wydarzenie to wpisało się do historii jako pierwszy mecz rozegrany na stadionie Mestalla. Jednak rzeczywiście pierwszym miejscem gdzie drużyna z Valencii zaczęła grać w piłkę była zarośnięta początkowo trawą łąka o nazwie Algiros z której w 1919 roku postanowiono stworzyć miejsce rozgrywek. Cztery lata później dokładnie 500 metrów od Algiros wzniesiono stadion o nazwie Mestalla. Stadion na początku istnienia mógł pomieścić 17 000 widzów, z czasem uległ on przebudowie i modernizacji. Gdy mecze mogło oglądać 22 000 widzów stwierdzono że wreszcie wielki klub doczekał się wielkiego obiektu. W październiku 1957 roku w mieście nastąpiła powódź, która zniszczyła dużą część stadionu, który jednak już rok później wrócił do użytkowania. Dodatkowo zamontowano sztuczne oświetlenie.

Obecny wygląd stadionu

W 1969 roku nazwa stadionu została zmieniona na Luis Casanowa Stadio, która obowiązywała do 1994 roku, kiedy to Stadion Mestalla odzyskał swoją tradycyjną nazwę. W roku 1982 stadion doczekał się wielkiej promocji jaką z pewnością były Mistrzostwa Świata 1982, w których to stadion był jedną z aren tego turnieju.

Informacje

  • Pojemność: 54 000
  • Pełna nazwa: Mestalla, Camp de Valencia Stadio Mestalla
  • Inauguracja: 20 maj 1923
  • Wymiary: 105x68 metrów

Trenerzy[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Trenerzy piłkarzy Valencia CF.
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
1.
Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Juan Armet Kinké
1921
1922
2.
Królestwo Hiszpanii (1874–1931) Agustín Sancho
1922
1923
3.
Czechosłowacja Antonín Fivébr
1923
1927
4.
Anglia Randolph Galloway
1931
1933
5.
Anglia Jack Greenwell
1933
1934
6.
Czechosłowacja Antonín Fivébr
1934
1935
7.
Druga Republika Hiszpańska Andrés Balsa
1935
1936
8.
Państwo Hiszpańskie Ramón Encinas
1939
1942
9.
Państwo Hiszpańskie Leopoldo Costa
1942
1943
10.
Państwo Hiszpańskie Eduardo Cubells
1943
1946
11.
Państwo Hiszpańskie Luis Pasarín
1946
1948
12.
Państwo Hiszpańskie Jacinto Quincoces
1948
1954
13.
Państwo Hiszpańskie Carlos Iturraspe
1954
1956
14.
Państwo Hiszpańskie Luis Miró
1956
1958
15.
Państwo Hiszpańskie Jacinto Quincoces
1958
1959
16.
Brazylia Otto Bumbel
1959
1960
17.
Państwo Hiszpańskie Domènec Balmanya
1960
1962
18.
Argentyna Alejandro Scopelli
1962
1963
19.
Państwo Hiszpańskie Bernadino Eladiran
1963
1964
20.
Państwo Hiszpańskie Edmundo Suárez
1964
1965
21.
Państwo Hiszpańskie Sabino Barinaga
1965
1966
22.
Państwo Hiszpańskie Edmundo Suárez
1966
1968
23.
Państwo Hiszpańskie Joseíto
1968
1969
24.
Państwo Hiszpańskie Salvador Artigas
1969
1970
25.
Państwo Hiszpańskie Enrique Buqué
1969
1970
26.
Argentyna Alfredo Di Stéfano
1970
1974
Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
27.
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Milovan Ćirić
1974
1975
28.
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Dragoljub Milošević
1975
1975
29.
Hiszpania Manolo Mestre
1975
1976
30.
Paragwaj Heriberto Herrera
1976
1977
31.
Hiszpania Manolo Mestre
1977
1977
32.
Francja Marcel Domingo
1977
1979
33.
Hiszpania Bernadino Eladiran
1979
1979
34.
Argentyna Alfredo Di Stéfano
1979
1980
35.
Hiszpania Bernadino Eladiran
1980
1982
36.
Hiszpania Manolo Mestre
1982
1982
37.
Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Miljan Miljanić
1982
1983
38.
Hiszpania Koldo Aguirre
1983
1983
39.
Hiszpania Francisco García Gómez
1983
1984
40.
Hiszpania Roberto Gil
1984
1985
41.
Hiszpania Rubén Óscar Valdez
1985
1986
42.
Argentyna Alfredo Di Stéfano
1986
1988
43.
Hiszpania Roberto Gil
1988
1988
44.
Urugwaj Víctor Espárrago
1988
1991
45.
Holandia Guus Hiddink
1991
1993
46.
Hiszpania Francisco Real
1993
1993
47.
Urugwaj Héctor Núñez
1993
1994
48.
Hiszpania José Manuel Rielo
1994
1994
49.
Holandia Guus Hiddink
1994
1994
50.
Brazylia Carlos Alberto Parreira
1994
1995
51.
Hiszpania José Manuel Rielo
1995
1995


Lp. Imię i nazwisko Okres urzędowania
52.
Hiszpania Luis Aragonés
1995
1996
53.
Hiszpania José Manuel Rielo
1996
1996
54.
Argentyna Jorge Valdano
1996
1997
55.
Włochy Claudio Ranieri
1997
1999
56.
Argentyna Héctor Cúper
1999
2001
57.
Hiszpania Rafael Benítez
2001
2004
58.
Włochy Claudio Ranieri
2004
2005
59.
Hiszpania Antonio López Habas
2005
2005
60.
Hiszpania Quique Sánchez Flores
2005
2007
61.
Hiszpania Óscar Fernández
2007
2007
62.
Holandia Ronald Koeman
2007
2008
63.
Hiszpania Voro
2008
2008
64.
Hiszpania Unai Emery
2008
2012
65.
Argentyna Mauricio Pellegrino
2012
2012
66.
Hiszpania Ernesto Valverde
2012
2013
67.
Serbia Miroslav Đukić
2013
2013
68.
Hiszpania Juan Antonio Pizzi
2013
2014
69.
Portugalia Nuno Espírito Santo
2014
2015
70.
Hiszpania Voro
2015
2015
71.
Anglia Gary Neville
2015
2016
72.
Hiszpania Pako Ayestarán
2016
2016
73.
Hiszpania Voro
2016
2016
74.
Włochy Cesare Prandelli
2016
2016
75.
Hiszpania Voro
2016
2017
76.
Hiszpania Marcelino
2017
2019

Prezesi[edytuj | edytuj kod]

  • Octavio Augusto Milego Díaz – 1919–1922
  • Alfredo Aigües Ponce – 1922
  • Francisco Vidal Muñoz – 1922
  • Ramón Leonarte Ribera – 1922–1924
  • Francisco Romeu Zarandieta – 1924
  • Pablo Verdeguer Comes – 1924–1925
  • Facundo Pascual Quilis – 1925–1929
  • Juan Giménez Cánovas – 1929–1932
  • Manuel García del Moral – 1932–1933
  • Adolfo Royo Soriano – 1933–1935
  • Francisco Almenar Quinzá – 1935–1936
  • Luis Casanova Giner – 1936
  • Alfredo Giménez Buesa – 1939–1940
  • Luis Casanova Giner – 1940–1959
  • Vicente Iborra Gil – 1959–1961
  • Julio de Miguel i Martínez de Bujanda – 1961–1973
  • Francisco Ros Casares – 1973–1975
  • Alfredo Corral Cervera – 1976
  • José Ramos Costa – 1976–1983
  • José Barrachina – 1983
  • Vicente Tormo Alfonso – 1983–1986
  • Pedro Cortés García – 1986
  • Arturo Tuzón Gil – 1986–1993
  • José Domingo – 1990
  • Melchor Hoyos Pérez – 1993–1994
  • Francisco Roig Alfonso – 1994–1997
  • Pedro Cortés García – 1997–2001
  • Jaime Ortí Ruiz – 2001–2004
  • Juan Bautista Soler – 2004–2008
  • Agustín Morera – 2008
  • Vicente Soriano – 2008–2009
  • Manuel Llorente – 2009-2013
  • Amadeo Salvo – 2013 - 2015
  • Lay Hoon Chan - 2015 -

Hymn klubu[edytuj | edytuj kod]

¡Amunt València!

És un equip de primera
nostre València Club de Futbol
que lluita per a defendre
en totes bandes nostres colors
En el Camp de l'Algirós
ja començàrem a demostrar
que era una bona manera
per a València representar

Amunt València, Visca el València,
és el millor
Amunt València, Visca el València
del nostre cor
Units com sempre
els valencianistes et seguirem
en cada estadi per a què triomfes
t'animarem

En la capital del Túria
és el València qui vist de blanc
i defén la camiseta
ple de coratge per a guanyar
En Mestalla continuarem
sempre esforçant-se
per a triomfar
i les glòries arribaren
i en competència continuaran

Amunt València, Visca el València,
és el millor
Amunt València, Visca el València,
del nostre cor.
Units com sempre
els valencianistes et seguirem,
en cada estadi perquè triomfes
t'animarem

Sponsorzy[edytuj | edytuj kod]

Lata Sponsor odzieżowy Sponsor na koszulce
1980-1982 Adidas
1982-1985 Ressy
1985-1990 Rasan Caja Ahorros Valencia
1990-1992 Puma
1992-1993 Mediterránia
1993-1994 Luanvi
1994-1995 Cip
1995-1998 Ford
1998-2000 Terra Mítica
2000-2001 Nike
2001-2002 Metrored
2002-2003 Terra Mítica
2003-2008 Toyota / Panasonic Toyota Racing
2008-2009 Valencia Experience
2009-2011 Kappa Unibet
2011-2014 Joma Jinko Solar
2014-2016 Adidas BeIN Sport
2016-2017
2017-2019 BLU Products
2019- Puma Bwin

Od 2019 roku głównym sponsorem Valencii jest firma bukmacherska Bwin, której logo znajduje się na koszulkach piłkarzy. Inni oficjalni sponsorzy Valencii to niemiecka firma odzieżowa Puma, producent bezalkoholowych napojów gazowanych Coca-Cola, firma motoryzacyjna Alfa Romeo, nadawca telewizyjny BeIN Sport czy producent gier EA Sports.

Rekordy[edytuj | edytuj kod]

Najwięcej występów w barwach Valencii[edytuj | edytuj kod]

Lp. Zawodnik Kraj Łącznie
1 Fernando Gómez Hiszpania 552
2 Ricardo Arias Hiszpania 537
3 David Albelda Hiszpania 467
4 Miguel Ángel Angulo Hiszpania 430
5 Santiago Cañizares Hiszpania 418
6 José Claramunt Hiszpania 381
7 Manuel Mestre Hiszpania 374
8 Enrique Saura Hiszpania 372
9 Fernando Giner Hiszpania 366
10 Amedeo Carboni Włochy 346

Najlepsi strzelcy w barwach Valencii[edytuj | edytuj kod]

Lp. Piłkarz Lata gry Razem
1 Hiszpania Edmundo Suárez 1939-1950 238
2 Brazylia Waldo Machado 1961-1970 160
3 Argentyna Mario Kempes 1976-1981

1982-1984

146
4 Hiszpania Fernando Gómez 1983-1998 143
5 Hiszpania David Villa 2005-2010 129
6 Hiszpania Silvestre Igoa 1941-1950 117
7 Hiszpania Manuel Badenes 1950-1956 102
8 Hiszpania Vicente Seguí 1946-1959 91
9 Bułgaria Ljubosław Penew 1989-1995 88
10 Hiszpania Epi Fernández 1940-1949 87

Królowie strzelców ligi hiszpańskiej w barwach Valencii[edytuj | edytuj kod]

Koronę króla strzelców zdobyło 4 zawodników, a w sumie nagroda była przyznawana graczowi Valencii 6 razy:

Zawodnik Sezon Gole
Hiszpania Edmundo Suárez 1941/1942 27
1943/1944 28
Hiszpania Ricardo 1957/1958 19
Brazylia Waldo Machado 1966/1967 24
Argentyna Mario Kempes 1976/1977 24
1977/1978 28

Zdobywcy Trofeo Zamora[edytuj | edytuj kod]

Nagrodę zdobyło 6 zawodników, a łącznie gracze Valencii sięgali po nie 9 razy.

Zawodnik Sezon Mecze Gole str. Średnia
Państwo Hiszpańskie Ignacio Eizaguirre 1943/1944 26 32 1,23
1944/1945 22 28 1,27
Państwo Hiszpańskie Goyo Vergel 1957/1958 28 28 1,00
Państwo Hiszpańskie Angel Abelardo 1970/1971 30 19 0,63
Hiszpania José Luis Manzanedo 1978/1979 25 26 1,04
Hiszpania José Manuel Ochotorena 1988/1989 37 25 0,67
Hiszpania Santiago Cañizares 2000/2001 37 34 0,92
2001/2002 31 23 0,74
2003/2004 37 25 0,68

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. La Liga - estatisticas historidas (hiszp.). [dostęp 2017-05-03].
  2. Sezon 2007/2008 - Barca.pl - FC Barcelona, Barca, Blaugrana - najlepszy serwis o FCB, barca.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).
  3. Campeón de la Copa del Rey 2008 - Marca.com, archivo.marca.com [dostęp 2017-11-27].
  4. Valencia CF - Rankingi historyczne ligi | Transfermarkt [dostęp 2016-08-06].
  5. Valencia ma nowego właściciela. Singapurczyk wyciągnie klub z kryzysu? [dostęp 2016-08-06].
  6. Barcelona na kolanach w finale, Valencia z Pucharem Króla, Przegląd Sportowy, 25 maja 2019 [dostęp 2019-07-06] (pol.).
  7. Valencia CF - Pracownicy | Transfermarkt, www.transfermarkt.pl [dostęp 2017-11-27] (pol.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]