Fanny Kapłan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fanny Kapłan 1906

Fanny Jefimowna Kapłan, ros. Фанни Ефимовна Каплан, posługująca się nazwiskiem Dora Kapłan, właśc. Feiga Chaimowna Rojtblat-Kapłan (ur. 10 lutego 1890 w guberni wołyńskiej, ros. Волынская Губерния, na Ukrainie, zm. prawdopodobnie 3 września 1918 w Moskwie) – wykonawczyni zamachu na Lenina.

Biografia[edytuj]

Urodziła się w rodzinie ukraińskich Żydów, jako jedno z siedmiorga dzieci. Już w młodości przyłączyła się do środowisk anarchistycznych. W 1906 roku po związaniu się z eserowcami trafiła na zesłanie do wsi Nowy Akatuj na Syberii, skąd została uwolniona w trakcie rewolucji lutowej.

30 sierpnia 1918 roku przeprowadziła zamach na Włodzimierza Lenina[1] podczas wiecu w Zakładach Michelsona w Moskwie, w wyniku którego został ciężko ranny. Oddała trzy strzały, z których dwa raniły Lenina, a jeden trafił kobietę stojącą nieopodal. Zapytana dlaczego przeprowadziła próbę zamachu odpowiedziała że chciała zabić Lenina uznając go za zagrożenie dla socjalizmu. Została aresztowana i wkrótce rozstrzelana, co dało jednocześnie początek fali aresztowań i procesów eserowców (których oskarżono o organizację zamachu), anarchistów oraz kontrrewolucjonistów, określanego (także oficjalnie) jako czerwony terror[2]. Zamach przyniósł skutek odwrotny do zamierzeń Kapłan doprowadzając do wzrostu popularności Lenina i poparcia dla niego[3].

Istnieje podejrzenie, że Fanny Kapłan nie mogła samodzielnie zaplanować i przeprowadzić zamachu ze względu na zły stan zdrowia. Faktem jest, że miała ona bardzo słaby wzrok i mimo że strzelała z niewielkiej odległości, chybiła. Co więcej, w czasie przesłuchania ponoć nie umiała powiedzieć, z jakiej broni strzelała. Istnieje również hipoteza mówiąca, że Fanny Kapłan była tylko narzędziem w rękach Czeka i przeżyła w więzieniu do 1953 roku. Brak jednak źródeł mogących ostatecznie potwierdzić lub obalić tę tezę.[potrzebny przypis]

Przypisy

  1. Włodzimierz Lenin. edukacja.gazeta.pl, 22 maja 2009.
  2. Shub 1966, s. 362–363; Volkogonov 1994, s. 222–228.
  3. Volkogonov 1994, s. 222.

Bibliografia, literatura, linki[edytuj]