Faza genitalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Faza genitalna – faza rozwoju psychoseksualnego człowieka wg koncepcji Sigmunda Freuda[1], następująca po fazie latencji.

Źródłem energii (przyjemności – nieprzyjemności) jest płeć przeciwna[1]. Doświadczanie fazy genitalnej, skutkuje kryzysem tożsamości płciowej z charakterystycznym dążeniem do niezależności w połączeniu z agresywnym lub wycofującym się zachowaniem[1].

Dojrzewająca osobowość jest m.in. bardziej altruistyczna i zainteresowana światem, choć w dalszym ciągu przejawia silne impulsy egocentryzmu[1]. W fazie genitalnej doświadczenia z poprzednich faz rozwoju psychoseksualnego podlegają integracji. Nierozwiązane konflikty z poprzednich faz objawiają się sprzecznymi zachowaniami[1].

Podstawowym celem fazy genitalnej jest zamiana narcyzmu w miłość altruistyczną, a także powiązanie seksualności z reprodukcją[1].

Osobowość genitalną uosabia w życiu dorosłym[1]:

  1. egoista i reformator,
  2. eremita (samotnik) i marzyciel,
  3. nierozważny buntownik i empatyczny idealista.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Tadeusz Kobierzycki, Filozofia osobowości, wyd. I, Warszawa: Eneteia, 2001, s. 88, ISBN 83-85713-24-7.