Faza falliczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Faza falliczna – faza rozwoju psychoseksualnego człowieka od około 4 do 5 roku życia, następująca po fazie analnej[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Według koncepcji Sigmunda Freuda źródłem energii (przyjemności i nieprzyjemności), przez okres kolejnych 2–3 lat są organy płciowe (fallus, vagina)[1]. Istotną rolę w rozwoju odgrywają wartości reprezentowane przez matkę (superego)[1]. Za aktywności o charakterze seksualnym np. masturbację dziecko jest nagradzane lub karane – nagroda potęguje wrażenie, że seks jest ważniejszy niż inne aktywności, kara wywołuje poczucie winy i wrażenie niegodziwości[1]. Równowaga pomiędzy nagrodą a karą umieszcza seks we właściwej perspektywie[1].

W fazie fallicznej pojawia się:

Osobowość falliczna[edytuj | edytuj kod]

Typ osobowości fallicznej w życiu dorosłym charakteryzuje m.in.[1]:

  • ekshibicjonizm,
  • uzależnienie od pornografii,
  • ambicja i duma,
  • agresywność i nadmierna męskość,
  • ukrywanie własnych fantazji seksualnych w obawie przed karą,
  • zamiłowanie do pędu i współzawodnictwa,
  • przewrażliwienie na tle seksualnym, mogące prowadzić do przygnębienia i depresji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i Tadeusz Kobierzycki, Filozofia osobowości, wyd. I, Warszawa: Eneteia, 2001, s. 86-87, ISBN 83-85713-24-7.