Feliks Błaszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Feliks Błaszkiewicz
Ilustracja
porucznik pilot porucznik pilot
Data i miejsce urodzenia 1893
Sambor, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 4 lutego 1920
Berezowica Wielka, Polska
Przebieg służby
Lata służby c. i k. Armia,
Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, wojna polsko-ukraińska
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Feliks Błaszkiewicz (ur. 1893 w Samborze, zm. 4 lutego 1920 w Berezowicy Wielkiej) – porucznik pilot Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Ukończył szkołę średnią w rodzinnym Samborze. Około 1910 rozpoczął studia na Politechnice Lwowskiej. Po wybuchu I wojny światowej, w 1915 powołany do Cesarskiej i Królewskiej Armii. W czasie wojny został skierowany do szkoły obserwatorów i pilotów wojennych, którą ukończył w 1916. Skierowany na front zostaje ranny. Leczył się w Samborze.

Po wybuchu wojny z Ukraińcami przedostaje się do wojsk polskich. Skierowany do lotnictwa od maja 1919 roku służy w 6 Eskadry Wywiadowczej w Tarnopolu.

Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. 4 lutego 1920 poniósł śmierć w Berezowicy Wielkiej[1], gdy pełniąc misję wywiadowczą nad frontem polsko-bolszewickim został zestrzelony wraz ze swoim towarzyszem porucznikiem pilotem Kazimierzem Swoszowskim.

Pośmiertnie za wybitne zasługi dla lotnictwa polskiego został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari i Polową Odznaką Obserwatora.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Marian Romeyko: Ku Czci Poległych Lotników Księga Pamiątkowa. Warszawa: Wydawnictwo Komitetu Budowy Pomnika Poległych Lotników, 1933. (pol.)