Filip Bednorz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Filip Bednorz
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1891
Zabrze
Data śmierci 13 stycznia 1954
wikariusz kapitulny diecezji katowickiej
Okres sprawowania
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1920
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Filip Bednorz (ur. 1 maja 1891 w Zabrzu, zm. 13 stycznia 1954) − polski duchowny katolicki, wikariusz kapitulny diecezji katowickiej w czasie wygnania biskupów diecezji katowickiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny robotniczej, był synem Józefa. Wykształcenie średnie uzyskał w Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie w 1912 roku. Wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego Księży Misjonarzy w Krakowie, które opuścił po dwóch latach i przeniósł się do Widnawy. W czasie I wojny światowej walczył na froncie zachodnim. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk biskupa Adolfa Bertrama we Wrocławiu w 1920 r. Po święceniach kapłańskich pracował jako wikariusz i katecheta w Pszczynie, a następnie jako katecheta w Królewskiej Hucie i Tarnowskich Górach, gdzie był także prefektem konwiktu biskupiego. Poza tym był patronem Związku Młodzieży Polskiej Męskiej i katechetą w Katowicach. W 1933 roku został administratorem parafii w Syryni, a w czasie II wojny światowej był referentem Kurii Diecezjalnej w Katowicach. Po wojnie zaangażował się jako jeden z pierwszych do ruchu "księży patriotów"[1].

Podczas Ogólnokrajowego Zjazdu Kół Księży w lutym 1952 w Warszawie zasiadł w Prezydium Głównej Komisji Księży[2]. Wikariuszem kapitulnym został wybrany dnia 25 listopada 1952 roku w czasie zebrania Okręgowej Komisji Księży. Jego wybór był nieważny, ponieważ został dokonany pod presją WRN w Katowicach, na co wskazuje chociażby fakt, iż proces głosowania był nadzorowany przez Jerzego Ziętka. Po objęciu urzędu wszystkie stanowiska obsadził księżmi sympatyzującymi z ruchem księży patriotów i wprowadził własne porządki. Dnia 10 stycznia 1954 roku uległ wypadkowi samochodowemu, do którego doszło w miejscowości Bełk. Wracał wówczas z rekolekcji dla kapłanów, które odbywały się w Kokoszycach. Wskutek obrażeń doznanych w wypadku zmarł 13 stycznia. Został pochowany w Katowicach.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Żurek, Ruch księży patriotów w województwie katowickim 1949-1956, Warszawa-Katowice 2009, s.20,
  2. Antoni Dudek, Ryszard Gryz: Komuniści i Kościół w Polsce 1945-1989. onet.pl, 2003-03-28. [dostęp 2018-03-10].
  3. M.P. z 1953 r. nr 93, poz. 1288.
  4. M.P. z 1951 r. nr 43, poz. 534.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • J. Myszor (red.), Słownik biograficzny duchowieństwa (archi)diecezji katowickiej 1922−2008, ss. 16, 17.