Francesco Morano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Francesco Morano
kardynał diakon
Herb Francesco Morano Maior autem caritas
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1872
Caivano
Data i miejsce śmierci 12 lipca 1968
Rzym
sekretarz Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej
Okres sprawowania 1935 – 1968
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 10 sierpnia 1897
Nominacja biskupia 5 kwietnia 1962
Sakra biskupia 19 kwietnia 1962
Kreacja kardynalska 14 grudnia 1959
Jan XXIII
Kościół tytularny Ss. Cosma e Damiano
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 19 kwietnia 1962
Konsekrator Jan XXIII
Współkonsekratorzy Giuseppe Pizzardo
Benedetto Aloisi Masella

Francesco Morano (ur. 8 czerwca 1872 w Caivano, zm. 12 lipca 1968 w Rzymie) – włoski kardynał.

Ukończył seminarium w rodzinnej diecezji Aversa, a także Ateneum Laterańskie, gdzie uzyskał doktoraty z filozofii, teologii, prawa kanonicznego i cywilnego. Kształcił się również na Królewskim Uniwersytecie Rzymskim (doktoraty z fizyki i matematyki), a także w Studio Kongregacji Soboru (dyplom prawnika Kurii Rzymskiej). Święcenia kapłańskie otrzymał 10 sierpnia 1897. Pracował m.in. jako asystent w Obserwatorium Watykańskim, w Świętym Oficjum (lata 1903-1925), w Sygnaturze Apostolskiej. Od 1918 nosił tytuł prywatnego szambelana Jego Świątobliwości. W roku 1925 mianowany audytorem Roty Rzymskiej. 20 grudnia 1935 został sekretarzem Sygnatury Apostolskiej, który to urząd sprawował do śmierci. W czasie pontyfikatu Piusa XI był on często wzywany wieczorami przez papieża, ponieważ jako naukowiec posiadający doktorat z fizyki, uzupełniony habilitacją, wyjaśniał Ojcu Świętemu problemy i zagadnienia związane z nauką. Na konsystorzu z grudnia 1959 otrzymał kapelusz kardynalski.

Jako że papież Jan XXIII wprowadził wymóg, iż wszyscy kardynałowie muszą posiadać święcenia biskupie, prawie 90-letni Morano musiał przyjąć sakrę, co miało miejsce 19 kwietnia 1962 w Bazylice Laterańskiej, a głównym konsekratorem był sam papież. Otrzymał wówczas stolię tytularną Fallaba. Na tej samej uroczystości sakrę przyjęło jedenastu innych kardynałów. Brał udział w konklawe 1963. Umarł jako najstarszy członek kolegium kardynalskiego i pochowany został w Aversa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]