Franciszek Błoński (botanik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Franciszek Błoński (ur. w 1867, zm. w 1910 w Spiczyńcach) – botanik i lekarz. Badacz flory Puszczy Białowieskiej (wspólnie z Karolem Drymmerem i Antonim Eismondem), Mazowsza i Gór Świętokrzyskich. Opracował monografię polnych mchów i wątrobowców.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Warszawie, ale młodość spędził na wsi pod Kłuszynem. Jeszcze jako gimnazjalista publikował swoje spostrzeżenia Od roku 1890 był współpracownikiem Komisji Fizjograficznej Akademii Umiejętności[1]. Od roku 1891 praktykował jako lekarz w Spiczyńcach na Ukrainie. Zmarł na tyfus plamisty.[2]

Przypisy

  1. Piotr Köhler. Botanika w Towarzystwie Naukowym Krakowskim, Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Umiejętności (1815-1952).. , Kraków 2002. 
  2. Zmarli Kurier Lwowski 1909 nr 203 s.4

Literatura dodatkowa[edytuj]