Franciszek Ksawery Niesiołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Franciszek Ksawery Niesiołowski
Herb
Korzbok
Rodzina Niesiołowscy herbu Korzbok
Data i miejsce urodzenia 1771
Lachowicze
Data i miejsce śmierci 1843
Rybitwy
Ojciec Józef Niesiołowski
Matka Katarzyna z książąt Massalskich
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari

Franciszek Ksawery Niesiołowski-Korzbok hrabia herbu Korzbok (ur. 1771 w Lachowiczach, zm. 1845 w Rybitwach) – polski generał powstania kościuszkowskiego, generał brygady armii Księstwa Warszawskiego, generał brygady Królestwa Polskiego, generał brygady powstania listopadowego, senator-kasztelan Królestwa Polskiego od 8 sierpnia 1831, poseł na Sejm w 1830[1].

Syn Józefa Niesiołowskiego i Katarzyny z książąt Massalskich[2].

Już w 1788 pułkownik i dowódca 6 regimentu litewskiego piechoty. W 1792 uczestnik wojny z interwencją rosyjską. Odznaczył się w bitwie pod Brześciem. Po zwycięstwie targowiczan wziął dymisję.

Odznaczony Orderem Virtuti Militari w 1792 roku[3].

Działał w sprzysiężeniu insurekcyjnym i po wybuchu powstania kościuszkowskiego 1794 walczył w obronie Wilna, potem pod Sałatami i innych bitwach. Generał z awansu T. Kościuszki. Po upadku powstania pozostał poza służbą. Powrócił do niej w 1812 jako inspektor piechoty w Komitecie Wojskowym Tymczasowego Rządu Litwy. Jako generał wziął udział w wyprawie Napoleona I na Moskwę i kampanii 1813-1814.

W armii Królestwa Polskiego dowódca Brygady Piechoty, zdymisjonowany w 1817. Po wybuchu powstania 1830 ponownie w służbie jako zastępca gubernatora wojskowego Warszawy. Jako poseł z powiatu kazimierskiego województwa lubelskiego na sejm powstańczy[4] podpisał 25 stycznia 1831 roku akt detronizacji Mikołaja I Romanowa[5]. Krótko dowódca Brygady Piechoty – zdymisjonowany w czerwcu 1831. Aresztowany przez Rosjan podczas próby przedostania się do Prus i zesłany do Wołogdy. Po uwolnieniu w 1833 powrócił do swoich dóbr na Litwie.

Pochowany w kościele parafialnym w Rybitwach.

Był członkiem kapituły loży wolnomularskiej Rycerze Gwiazdy z loży Bracia Zjednoczeni, której był mistrzem[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Małgorzata Karpińska, Senatorowie, posłowie i deputowani Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego, Warszawa 2002, s. 74.
  2. M.J. Minakowski, Ci wielcy Polacy to nasza rodzina, wyd. 3, Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, Kraków 2008, ​ISBN 83-918058-5-9​.
  3. Spis Kawalerów Orderu Virtuti Militari z 1792 roku, Archiwum Główne Akt Dawnych, Archiwum Królestwa Polskiego, sygn. 178, s. 133-134.
  4. Andrzej Biernat, Ireneusz Ihnatowicz, Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 480.
  5. Dayarusz Sejmu z R. 1830-1831, wydał Michał Rostworowski, T. I, Kraków 1907, s. 244
  6. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 269.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • H. P Kosk Generalicja polska t. 2 wyd.: Oficyna Wydawnicza "Ajaks" Pruszków 2001

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]