Funkcja sklejana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Funkcja sklejana (ang. spline, postulowana nazwa polska splajn[1]) - w metodzie tej stosowane są funkcje zdefiniowane jako wielomiany niskiego stopnia osobno dla każdego odcinka pomiędzy sąsiednimi węzłami interpolacyjnymi. Te lokalne wielomiany są jednak tak dobrane, aby – oprócz warunków interpolacji – spełniać warunki sklejenia w taki sposób, aby cała funkcja był funkcją o odpowiedniej regularności.

Definicja[edytuj | edytuj kod]

Funkcja sklejana – dowolna funkcja określona na przedziale spełniająca warunki:

  • w każdym przedziale gdzie jest wielomianem stopnia co najwyżej
  • oraz jej pochodne rzędu ciągłe dla wszystkich argumentów z przedziału


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]