Głuchoślepota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rzeźba osób głuchoniewidomych

Głuchoślepota – równoczesne, poważne uszkodzenie słuchu i wzroku. Osoba głuchoniewidoma ma duże trudności w poruszaniu się i komunikowaniu z otoczeniem. Korzysta z pomocy przewodnika, używa np. alfabetu Lorma.

Pomocą osobom głuchoniewidomym w Polsce zajmuje Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym, Towarzystwo szacuje, że w Polsce żyje około 7-8 tysięcy osób głuchoniewidomych, z których część z tą niepełnosprawnością się urodziła, a inni nabyli ją w trakcie życia w wyniku różnych chorób (w tym genetycznych), urazów lub starości[1].

Głuchoniewidomych dzieli się według:

  1. stopnia uszkodzenia zmysłów słuchu i wzroku,
  2. okresu życia, w którym głuchoślepota wystąpiła.

Dlatego też wyróżnia się osoby[2]:

  1. głuchoniewidome z równoczesną, całkowitą głuchotą i ślepotą (jest ich od 3% do 6% w populacji wszystkich głuchoniewidomych, najmniejsza grupa)
  2. głuchoniewidome z całkowitą głuchotą i słabowzrocznością (ok 20% populacji głuchoniewidomych)
  3. głuchoniewidome z niedosłuchem i całkowitą ślepotą (ok 20% populacji głuchoniewidomych)
  4. głuchoniewidome z niedosłuchem i słabowzrocznością (ok 50% populacji głuchoniewidomych, najliczniejsza grupa).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]