Galicja Zachodnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy regionu Królestwa Galicji i Lodomerii po 1850. Zobacz też: Galicja Zachodnia (Nowa Galicja) - region Galicji w latach 1796-1809.

Galicja Zachodnia – to określenie używane po 1850 roku (w okresie zaboru austriackiego) dla zachodnich terenów Królestwa Galicji i Lodomerii, w przybliżeniu obszar ten pokrywał się z tą częścią Małopolski, która weszła w skład Galicji. Obejmował on Kraków (formalnie nie należał do Galicji - Wielkie Księstwo Krakowskie, lecz de facto był jej częścią), Białą Krakowską, Tarnów, Rzeszów, Nowy Targ, Jaworzno i Nowy Sącz. Stolicą tego regionu był Kraków.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Przyjmuje się, że Galicja Zachodnia obejmowała powiaty podległe od 1850 r. jurysdykcji sądu III instancji (Oberlandesgericht) w Krakowie. Granica między Galicją Wschodnią i Zachodnią przebiegała między Sanem a Wisłokiem, z powiatami: Łańcut, Przeworsk, Rzeszów, Strzyżów i Jasło należącymi do Galicji Zachodniej. Sąsiadujące z nimi powiaty Jarosław, Brzozów i Sanok znajdowały się już w Galicji Wschodniej[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]