Ganden

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ganden 
དགའ་ལྡན
Ilustracja
Mnisi w klasztorze Ganden
Państwo  Chiny
Miejscowość góra Wangbur (dzielnica Dagzê)
Kościół buddyzm tybetański
Rodzaj klasztoru klasztor buddyjski
Właściciel Gelug
Typ zakonu męski
Styl tybetański
Materiał budowlany drewno, cegła, kamień
Położenie na mapie Chin
Mapa lokalizacyjna Chin
Ganden 
Ganden 
Ziemia29°45′29″N 91°28′30″E/29,758000 91,475000

Ganden (tyb. དགའ་ལྡན, Wylie dGa'-ldan, ZWPY Gandain) – klasztor tybetański w Tybecie, jeden z trzech głównych ośrodków szkoły Gelug obok Drepung i Sera[1]. Nazwa Ganden znaczy dosłownie "pełny radości" i jest nawiązaniem do buddyjskiego raju Tuszita. Został ulokowany na wysokości 4500 m n.p.m. ok. 50 km od centrum Lhasy. Jest poświęcony Majtreji, Buddzie Przyszłości.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ganden był pierwszym klasztorem Gelugpa, został założony w 1409 roku przez Congkhapę[2] i tradycyjnie uważany za główną siedzibę tej szkoły. Samego Congkhapę pochowano na terenie klasztoru w 1419. Powstanie klasztoru Ganden uznaje się za początek szkoły Gelug.[3]

W czasie rewolucji kulturalnej klasztor został doszczętnie zniszczony przez Chińczyków. Zostały jedynie fundamenty[4]. Rekonstrukcję głównych budynków ukończono dopiero w latach 1980. W maju 1996 Chińczycy ciężko pobili i uwięzili niemal wszystkich mnichów Ganden. Klasztor został zamknięty i obstawiony przez wojsko[5]. Po zniszczeniach klasztor nie został całkowicie odbudowany. Z pierwotnej liczby około 2 tysięcy mnichów obecnie pozostało zaledwie kilkuset. W Ganden można zobaczyć stupę zdobioną złotem i srebrem, zawierającą relikwie Congkhapy oraz tron i apartamenty jego następców[6].

Ganden w Indiach[edytuj | edytuj kod]

Debata mnichów w Ganden w Karnatace w Indiach

Do tradycji klasztoru Ganden nawiązuje ośrodek uchodźców tybetańskich, utworzony w 1966 roku w Indiach, niedaleko miejscowości Mundgod w stanie Karnataka. W tym samym ośrodku kultywowana jest również tradycja klasztoru Drepung.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Marek Kalmus: Tybet. Legenda i rzeczywistość. Wyd. 1. Wydawnictwo Baran i Suszczyński, 1999, s. 45. ISBN 83-85109-23-4.
  2. Robert Strauss: Tibet. Travel Survival Kit. Wyd. 2. Lonely Planet Publications, 1994, s. 126. ISBN 83-85639-06-3.
  3. Miejsca święte. Lhasa. Warszawa: Mediaprofit, 2011, s. 215. ISBN 978-83-61809-52-4.
  4. Chiny. Warszawa: Insight Guides/Mediaprofit, 2006. ISBN 83-60174-24-5.
  5. Marek Kalmus: Tybet. Legenda i rzeczywistość. Wyd. 1. Wydawnictwo Baran i Suszczyński, 1999, s. 54. ISBN 83-85109-23-4.
  6. Miejsca święte. Lhasa. Warszawa: Mediaprofit, 2011, s. 216. ISBN 978-83-61809-52-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]