Geografia językowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Geografia językowa, geografia lingwistyczna – nauka zajmująca się przestrzennym rozmieszczeniem języków, ich odmian[1], zgrupowań lub pojedynczych cech językowych[2]. W wyniku badań geografii językowej powstają mapy i atlasy językowe[1]. Za twórców geografii językowej uchodzą Jules Gilliéron i Edmond Edmont[2], autorzy znanego atlasu lingwistycznego (Atlas linguistique de la France)[3][4].

Geografia językowa korzysta nie tylko z osiągnięć badań geograficznych i lingwistycznych, ale także demograficznych, etnograficznych, antropologicznych, historycznych czy socjologicznych.

Niektóre szkoły językoznawcze w podobnym znaczeniu stosują termin „lingwistyka arealna”[2]. W kontekście badań zróżnicowania geograficznego poszczególnych języków mówi się zwykle o dialektologii, lingwistyka arealna zaś odnosi się do badań przeprowadzanych na gruncie wielu języków[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Kazimierz Polański (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, Wrocław: Ossolineum, 1999, s. 196, ISBN 83-04-04445-5.
  2. a b c Jozef Mistrík, Encyklopédia jazykovedy, wyd. 1, Bratysława: Obzor, 1993, s. 221–222, ISBN 80-215-0250-9, OCLC 29200758 (słow.).
  3. Jules Gilliéron, www.atlas.mouton-content.com [dostęp 2019-06-25] [zarchiwizowane z adresu 2019-06-24] (ang.).
  4. Matteo Pedroni: Gilliéron, Jules (fr.). Dictionnaire historique de la Suisse.