Geografia językowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Geografia językowa, geografia lingwistyczna – nauka zajmująca się przestrzennym rozmieszczeniem języków, ich odmian[1], zgrupowań lub pojedynczych cech językowych[2]. W wyniku badań geografii językowej powstają mapy i atlasy językowe[1]. Za twórców geografii językowej uchodzą Jules Gilliéron i Edmond Edmont[3], autorzy znanego atlasu lingwistycznego (Atlas linguistique de la France)[4][5].

Geografia językowa korzysta nie tylko z osiągnięć badań geograficznych i lingwistycznych, ale także demograficznych, etnograficznych, antropologicznych, historycznych czy socjologicznych.

Niektóre szkoły językoznawcze w podobnym znaczeniu stosują termin „lingwistyka arealna”[3]. W kontekście badań zróżnicowania geograficznego poszczególnych języków mówi się zwykle o dialektologii, lingwistyka arealna zaś odnosi się do badań przeprowadzanych na gruncie wielu języków[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Polański 1999 ↓, s. 196.
  2. Mistrík 1993 ↓, s. 221.
  3. a b Mistrík 1993 ↓, s. 222.
  4. Jules Gilliéron, www.atlas.mouton-content.com [dostęp 2019-06-25].
  5. Matteo Pedroni: Gilliéron, Jules (fr.). Dictionnaire historique de la Suisse.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]