Gnu pręgowane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gnu pręgowane
Connochaetes taurinus[1]
(Burchell, 1823)
Gnu pręgowane
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd parzystokopytne
Rodzina wołowate
Rodzaj gnu (Connochaetes)
Gatunek gnu pręgowane
Podgatunki
  • C. t. taurinus (Burchell, 1824)
  • C. t. albojubatus Thomas, 1892
  • C. t. cooksoni Blaine, 1914
  • C. t. mearnsi Heller, 1913
  • C. t. johnstoni P. L. Sclater, 1896
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Gnu pręgowane[3] (Connochaetes taurinus) – gatunek kopytnego ssaka z rodziny wołowatych. Żyje w dużych stadach, najczęściej wraz z zebrami, gazelami i żyrafami zamieszkują południową i wschodnią Afrykę. W poszukiwaniu pokarmu odbywają długie wędrówki, w czasie których pokonują wiele przeszkód, np. głębokie rzeki.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Wysokość w kłębie: 130 – 140 cm[4]
Długość z głową: 175 – 230 cm lub 240
Długość ogona: 70 – 100 cm
Masa ciała: samce 160 – 270 kg, samice 140 - 260 kg[4]

Ubarwienie: sierść szara z pionowymi brunatnymi pręgami.Rogi u osobników obu płci. Gnu pręgowane tworzą stałe stada złożone z samic z małymi albo z samców. Stada samic z młodymi liczą przeciętnie ok. 10 osobników. W sprzyjającym okresie wykazują terytorializm, dopiero w porze suchej przemieszczają się w poszukiwaniu pokarmu tworząc większe skupiska. W regionach stale suchych tworzą olbrzymie stada, liczące nawet kilka tysięcy osobników, migrujące w poszukiwaniu bardziej sprzyjających warunków. Młode samce po osiągnięciu dojrzałości płciowej (w wieku ok. 1,5 roku) są odganiane od matki i łączą się w luźne grupy samców.
Gnu żyje średnio 15-20 lat[5].

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Ruja przypada na czerwiec. Samica rodzi jedno młode po ciąży trwającej około 8-8,5 miesiąca. Biega ono razem z matką już po kilku godzinach. Z pokarmu matki może korzystać nawet do 8 miesiąca życia, mimo że trawę zaczyna jeść po tygodniu.

Hodowla[edytuj | edytuj kod]

Gnu pręgowate jest hodowane w licznych zoo, gdzie dość dobrze się rozmnaża. Pierwsze na świecie narodziny gnu pręgowanego w warunkach hodowlanych miało miejsce w roku 1887 we wrocławskim zoo.

Stado gnu pręgowanego wśród zebr

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono pięć podgatunków gnu pręgowanego[3][6]:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Równiny trawiaste. Warszawa: Delta, 1999. ISBN 83-7175-225-3.

Przypisy

  1. Connochaetes taurinus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Connochaetes taurinus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. 3,0 3,1 3,2 Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN w Warszawie, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
  4. 4,0 4,1 Równiny trawiaste. Warszawa: "Delta", 1999, s. 58. ISBN 83-7175-225-3.
  5. Gnu pręgowane (informacje)Connochaetes taurinus (ang.)
  6. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Connochaetes taurinus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 15 czerwca 2010]