HMS Engadine (1914)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
HMS „Engadine”
HMS „Engadine”
HMS „Engadine”
Klasa okręt-baza wodnosamolotów
Historia
Stocznia William Denny and Brothers
Położenie stępki 1910
Wodowanie 23 września 1911
 Wielka Brytania
Nazwa SS „Engadine”
Wejście do służby 1911
Wycofanie ze służby 1914
 Royal Navy
Nazwa HMS „Engadine”
Wejście do służby 13 sierpnia 1914
Wycofanie ze służby listopad 1919
 Wielka Brytania
Nazwa SS „Engadine”
Wejście do służby 1930
Wycofanie ze służby 1933
 Stany Zjednoczone
Nazwa SS „Corregidor”
Wejście do służby 1933
Wycofanie ze służby 17 grudnia 1941
Los okrętu zatopiony przez minę
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1676 t
Długość 96 m
Szerokość 12 m
Zanurzenie 4,9 m
Napęd
turbiny parowe o mocy łącznej 6000 shp, trójłopatowa śruba
Prędkość 21 węzłów (39 km/h)
Uzbrojenie
4 działa 12-funtowe
2 działa 3-funtowe
1 x 2-funtowe działo przeciwlotnicze (od 1915 roku)
Wyposażenie lotnicze
4–6 wodnosamolotów Short 184
Załoga 250 oficerów i marynarzy

HMS „Engadine”okręt-baza wodnosamolotów z okresu I wojny światowej.

Historia[edytuj]

Okręt został oryginalnie zbudowany jako prom pływający na linii FolkestoneBuologne przez William Denny and Brothers[1]. Został zwodowany 23 września 1911 roku i nazwany imieniem doliny Engadyna w Szwajcarii[1].

„Engadine”, wraz z siostrzanymi HMS „Riviera” i HMS „Empress”, został przejęty przez Royal Navy w 1914 roku, a następnie zmodernizowany w Chatham Dockyard[1]. Podczas budowy wymieniono rufowe kominy na dźwigi i hangar, dzięki czemu okręt mógł przenosić cztery wodnosamoloty Short 184[1]. Okręt nie posiadał pokładu startowego; samoloty były spuszczane na dół do morza w celu wystartowania, a następnie podnoszone z wody po wylądowaniu.

Jego samoloty brały udział w nalocie na Cuxhaven w 25 grudnia 1914 roku[1]. Po nieudanym nalocie „Engadine” został przekazany Cunnard Steamship Company gdzie przeprowadzono dalsze modyfikacje, zastępując między innymi tymczasowe, płócienne hangary stałymi hangarami z solidnymi ścianami[1].

Po powrocie do służby okręt stacjonował w Granton od lipca do października 1915 roku, a następnie został włączony do Battle Cruiser Fleet (BCF) stacjonującej w Forsyth[2]. Służba „Engadine” jako okrętu lotniczego BCF trwała do końca 1917 roku[2].

Podczas bitwy jutlandzkiej jeden z jego wodnosamolotów, pilotowany przez porucznika Fredericka S. Rutlanda i jego obserwatora G.S. Trewina, przeprowadził zwiad powietrzny niemieckiej floty[2]. Był to pierwszy przypadek w historii, kiedy samolot przeprowadził zwiad nieprzyjacielskiej floty w akcji[2]. Pod koniec bitwy „Engadine” uratował załogę uszkodzonego HMS „Warrior”, przed wzięciem go na hol[2]. W późniejszym okresie wojny „Engadine” służył na Morzu Śródziemnym[2].

W grudniu 1919 roku został sprzedany z powrotem swoim pierwotnym właścicielom South Eastern and Chatham Railway[2]. W następnych latach statek został sprzedany Southern Railway (1923), wyczarterowany Instone Line (1932) i sprzedany Fernandez Hermanos Inc. w 1933 roku[2].

W 1941 roku nazwa statku została zmieniona na SS „Corregidor” i służył na Filipinach[2]. 17 grudnia 1941 roku statek, mający na swoim pokładzie 1200 pasażerów uciekających z Manili, został zatopiony w pobliżu Corregidoru przez minę, najprawdopodobniej postawioną przez japoński okręt podwodny „I-124”[3]. Amerykańskie kutry typu „PT”; „PT-32”, „PT-34” i „PT-35” uratowały 282 rozbitków, z których siedmiu zmarło później w wyniku odniesionych ran[3].

Przypisy

  1. a b c d e f R. Layman: Before the Aircraft Carrier. s. 38.
  2. a b c d e f g h i R. Layman: Before the Aircraft Carrier. s. 40.
  3. a b Rozdział III: 1941. W: Robert Cressman: The Official Chronology of the U.S. Navy in World War II. Annapolis: Naval Institute Press, 2000. ISBN 978-1-55750-149-3. OCLC 41977179. [dostęp 2013-10-24].

Bibliografia[edytuj]