Stóg (Góry Izerskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Stóg
Smrek i Stóg widziane z Sinych Skałek (ze wschodu)
Smrek i Stóg widziane z Sinych Skałek (ze wschodu)
Państwo  Polska
Pasmo Sudety,
Góry Izerskie,
Wysoki Grzbiet
Wysokość 1105 m n.p.m.
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Stóg
Stóg
Ziemia50°53′30″N 15°18′14″E/50,891667 15,303889

Stóg[1] (stosowana jest także nazwa Stóg Izerski, która formalnie dotyczy jednak osady Stóg Izerski, zlokalizowanej w miejscu schroniska[2], krótko po II wojnie światowej Kwarc, czes. Stoh, niem. Heufuder; 1105 m n.p.m.) – jeden z najwyższych szczytów Gór Izerskich, położony na zachodnim krańcu Wysokiego Grzbietu, w pobliżu granicy polsko-czeskiej, w gminie Mirsk.

Budowa[edytuj]

Dawna wieża widokowa (1997)

Masyw Stogu zbudowany jest ze skał metamorficznychgnejsów i granitognejsów z wkładkami amfibolitów należących do bloku karkonosko-izerskiego, a ściślej jego północno-zachodniej części - metamorfiku izerskiego.

Stóg porośnięty jest prawie w całości lasem świerkowym. Tuż pod szczytem (na wysokości 1060 m n.p.m.), na północnym zboczu znajduje się Schronisko PTTK na Stogu Izerskim.

Do 2000 na Stogu stała drewniana wieża widokowa. Wybudowana z inicjatywy Towarzystwa Karkonoskiego (Riesengebirgsverein), została oddana do użytku 29 lipca 1892. Dotrwała do 1907, kiedy to uległa zniszczeniu. Po odbudowie służyła jeszcze do lat 70. XX w. Z powodu zaniedbań, niechęci WOP i złego stanu technicznego została rozebrana. Tuż obok w 2004 postawiono maszt telekomunikacyjny.

Na północnym zboczu Stogu działa Ośrodek Ski & Sun Świeradów-Zdrój. W latach 2007-2008 wybudowano kolej gondolową „Stóg Izerski”[3].

Na południowych zboczach z wielu drobnych strumyków bierze początek jedna z największych czeskich rzek – Izera (czes. Jizera, niem. Iser).

Szlaki turystyczne[edytuj]

Przez szczyt przebiegają następujące szlaki[4]:

Przypisy

  1. Urzędowa nazwa ustalona w 1949 rozporządzeniem Ministra Administracji Publicznej z dnia 28 maja 1949 r. o przywróceniu i ustaleniu nazw miejscowości (M.P. 1949 nr 44 poz. 592), stosowana także na mapach topograficznych, w Państwowym Rejestrze Nazw Geograficznych i w publikacji Nazwy geograficzne Rzeczypospolitej Polskiej opracowanej przez Komisję Ustalania Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych przy Urzędzie Rady Ministrów i wydanej w 1991
  2. Geoportal.gov.pl
  3. Marek Baran: Koleje linowe i wyciągi narciarskie w Polsce. Historia i dzień dzisiejszy. Łódź: Księży Młyn Dom Wydawniczy Michał Koliński, 2010, s. 105. ISBN 9788377290361.
  4. Hejnice (cz.). [dostęp 2012-01-05].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]