Harry Igor Ansoff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Igor Ansoff
Igor Ansoff w 1971 roku
Igor Ansoff w 1971 roku
Data urodzenia 1918
Data śmierci 2002
Przyczyna śmierci powikłania spowodowane zapaleniem płuc
Zawód ekonomista
Narodowość Rosjanin

Harry Igor Ansoff (ur. 12 grudnia 1918 we Władywostoku w Rosji, zm. 14 lipca 2002 w San Diego w USA) - rosyjski matematyk i ekonomista. Ansoff jest uważany za ojca terminu „strategia firmy”.

Życiorys[edytuj]

Urodzony w czasie rewolucji październikowej w Rosji, Igor Ansoff wyemigrował jako dziecko ze swoją rodziną do Stanów Zjednoczonych. Chodził do szkoły średniej Stuyvesant High School w Nowym Jorku zakończył kształcenie jako najlepszy na roku. Następnie studiował ogólne nauki inżynieryjne w Instytucie Technologii Stevensa, gdzie otrzymał tytuł magistra nauk ścisłych.

Bezpośrednio po tych studiach Ansoff zapisał się na Uniwersytet Brown i doktoryzował się w dziedzinie Matematyki Stosowanej na specjalności Teorie Matematyczne Elastyczności i Plastyczności.

Po kilku latach pracy dla RAND Corporation i dla Lockheed Martin Ansoff, gdzie był odpowiedzialny za planowanie strategiczne, przeniósł się w 1963 roku na uniwersytet. Od 1963 do 1968 nauczał jako profesor zarządzania w Szkole Wyższej Carnegie Mellon University, a od 1968 do 1973 badań operacyjnych na Uniwersytecie Vanderbilt w Nashville. Od 1973 do 1975 wykładał w Instytucie Europejskim Zaawansowane Nauki Zarządzania w Brukseli, od 1973 do 1976 raz jeszcze na Uniwersytecie Vanderbilt, a pod koniec dekady na Akademii Ekonomicznej w Sztokholmie (1976–1983). Ansoff zakończył swoją karierę na Międzynarodowym Uniwersytecie w San Diego (USA), gdzie wykładał od 1983 do 2000.

Dorobek naukowy[edytuj]

Sformułował słynną teorię macierzy Ansoffa, która określa cztery możliwe strategie wzrostu poprzez kombinacje kryteriów „produkt” (dotychczasowy lub nowy) i „rynki” (dotychczasowe lub nowe).

Model wyboru zachowania strategicznego[edytuj]

Według Ansoffa wybór zachowania strategicznego jest określony przez następujące wymiary:

  • Zachowanie budżetowe, tj. takie, w którego ramach nie występują zmiany strategiczne,
  • Strategiczną adaptację, która jest zgodna z poprzednimi zmianami strategicznymi OSO („Organizacji Służącej Otoczeniu”),
  • Strategiczną nieciągłość odrzucającą dawniejsze doświadczenie.

Bibliografia[edytuj]

  • Harry Igor Ansoff: Zarządzanie strategiczne. Warszawa: Państwowe Wydawnictwa Ekonomiczne, 1985. ISBN 8320804361.