Heinrich Sohnrey

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Heinrich Sohnrey (ur. 19 czerwca 1859 w Jühnde, zm. 26 stycznia 1948 w Neuhaus im Solling) - niemiecki pisarz, publicysta, nauczyciel i dziennikarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był nieślubnym dzieckiem Rosine Luise Sohnrey i barona Oskara Grote. Pochodził z rodziny rolniczej. Studiował na Uniwersytecie w Getyndze, a także w Berlinie. Zakładał dobroczynne organizacje wiejskie (np. Deutsche Verein für ländliche Wohlfahrts). Publikował na ich rzecz różnego rodzaju opracowania. W swoich powieściach czerpał z folkloru, a akcja jego utworów rozgrywała się przede wszystkim na wsi (pisał m.in. w nurcie Ostmarkenliteratur). Publikował też dramaty ludowe. Otrzymał dwa tytuły doktora honoris causa (Uniwersytet w Tybindze i Uniwersytet w Królewcu)[1].

Jego grób znajduje się na cmentarzu przy kościele w Jühnde. Wkrótce po jego śmierci powstała Heinrich Sohnrey Society.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Wybrane dzieła:

  • Deutschen Sagenschatz, 1885,
  • Der kleine Heinrich, 1901,
  • Wie Mutter Bieber ihren Kriegsgefangenen nach Posen brachte, 1919, opowiadanie,
  • Herzen der Heimat, 1920,
  • Fußstapfen am Meer, 1927, powieść,
  • Sanlirs in Posen, ein Ansiedlerschicksal, 1941[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Maria Wojtczak, Ostmarkenliteratur. Prowincja Poznańska w literaturze niemieckiej lat 1890-1918, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2001, s. 176, ISBN 83-7177-084-7, OCLC 297527234.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]