Hektor Łapicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hektor Łapicki
Data i miejsce urodzenia 1829 albo 1830
Boczejkowo (powiat lepelski)
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 1904
Gostkowo (powiat ostrowski)
Zawód, zajęcie urzędnik

Hektor Łapicki (ur. w 1829 albo 1830 w Boczejkowie (powiat lepelski), zm. 25 lipca?/7 sierpnia 1904 w Gostkowie) – polski działacz w czasie powstania styczniowego, naczelnik cywilny województwa mińskiego w 1863 roku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Hektor Łapicki studiował do 1853 roku w Petersburgu. Przed powstaniem styczniowym został wciągnięty do prac powstańczych. Na przełomie marca i kwietnia 1863 roku uczestniczył w naradzie przywódców powstania na Litwie, w którym uczestniczył Zygmunt Sierakowski. Wkrótce został referentem naczelnika cywilnego powiatu mińskiego A. Wańkowicza, później został cywilnym naczelnikiem tego powiatu i wreszcie naczelnikiem województwa. Urząd ten stanowił do listopada 1863 roku, gdy został aresztowany.

W czasie przesłuchań obszernie zeznawał na temat całej znanej mu struktury powstańczej. Uratował się od szubienicy, ale w kwietniu 1864 roku został skazany na zesłanie do guberni tomskiej, a jego majątek Ptycz[1] uległ konfiskacie. Po kilku latach uzyskał zwolnienie i osiadł na Litwie, prawdopodobnie w powiecie borysowskim.

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Jana, administratora dóbr w powiecie lepelskim, następnie właściciela Bucewicz[2] w powiecie mińskim. Otrzymał od ojca majątek Ptycz, a jego żona (imię nieznane) Jakubowska wniosła w posagu majątek Ruda. Mieli syna Antoniego, który – będąc inżynierem kolejnictwa – budował kolej transsyberyjską. Miał brata Juliana, publicystę.

Po śmierci został pochowany w Czyżewie. Był dziadem Borysa Łapickiego i pradziadem Andrzeja Łapickiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ptycz w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksze. Warszawa 1888.
  2. Bucewicze (1) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. I: Aa – Dereneczna. Warszawa 1880.