Henryk Bernacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Bernacki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1923
Żarki
Data i miejsce śmierci 27 sierpnia 1998
Warszawa
profesor doktor nauk technicznych
Specjalność: elektronika
Doktorat 1954 – elektronika
Politechnika Warszawska
Profesura ndzw. 1964, zw. 1972
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”

Henryk Bernacki (ur. 6 stycznia 1923 w Żarkach, zm. 27 sierpnia 1998 w Warszawie) – polski elektromechanik, profesor zwyczajny Politechniki Warszawskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1945 ukończył Liceum w Zawierciu, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Elektromechanicznym Politechniki Wrocławskiej. W 1950 uzyskał tytuł magistra inżyniera mechanika, pod koniec studiów prof. Czesław Kanafojski zatrudnił Henryka Bernackiego w Instytucie Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa, który powstawał w Warszawie. Początkowo kierował Zakładem Konstrukcji i Badań Narzędzi Rolniczych, a od 1962 był zastępcą dyrektora do spraw naukowych. Równocześnie od 1951 był starszym asystentem w Katedrze Maszyn Rolniczych na Wydziale Maszyn i Urządzeń Rolniczych Politechniki Warszawskiej, następnie został adiunktem a w 1964 profesorem nadzwyczajnym. Mając wówczas 41 lat był jednym z najmłodszych profesorów w dziedzinie nauk technicznych w Polsce. W 1972 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, rok później zrezygnował w z pracy w Instytucie Budowy Maszyn i Elektryfikacji Rolnictwa i objął stanowisko dyrektora Departamentu Nauki w Ministerstwie Rolnictwa. W 1975 zrezygnował z pracy w administracji państwowej i został nauczycielem akademickim w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, skąd został na cztery lata oddelegowany do Instytutu Mechaniki Politechniki Białostockiej. W 1979 powrócił na SGGW gdzie kierował Zakładem Mechanizacji Ogrodnictwa na Wydziale Techniki Rolniczej i Leśnej, w 1981 objął funkcję prorektora ds. Filii Politechniki Warszawskiej w Płocku. W 1984 wyjechał do Republiki Federalnej Niemiec, gdzie został profesorem na Politechnice w Kolonii (Technische Hochschule Köln). W 1988 powrócił do kraju, przez rok wykładał na Politechnice Warszawskiej, a następnie ze względów zdrowotnych przeszedł na emeryturę[1].

Pochowany na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 5E, rząd 3, grób 17)[2].

grób prof. Henryka Bernackiego na Cmentarzu Bródnowskim

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski;
  • Złoty Krzyż Zasługi;
  • Odznaka Zasłużonego Nauczyciela PRL;
  • Odznaka Zasłużonego Pracownika Rolnictwa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]