Herb Bukaresztu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Współczesny herb Bukaresztu

Herb Bukaresztu – jeden z heraldycznych symbol stolicy RumuniiBukaresztu. Obecny herb powstały za panowania księcia Aleksandra Jana Cuzy, został przywrócony w 1994 r.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Tarcza herbowa jest koloru niebieskiego. Na niej znajduje się złoty orzeł z krzyżem łacińskm w dziobie, trzymający w szponach: po prawej stronie miecz, zaś w lewej berło. Poniżej na trójkolorowej (czerwono-żółto-niebieskiej) wstędze odwołującej się do barw Rumunii, zawieszonej na ogonie znajduje się motto: PATRIA ŞI DREPTUL MEU (Moja Ojczyzna i Prawo).

Na jego piersiach znajduje się mniejsza tarcza herbowa koloru czerwonego, którą zdobi wizerunek św. Dymitrpatron miasta, trzymający w rękach włócznię i krzyż łaciński.

Całość zwieńczona jest klejnotem w formie korony, stylizowanej na mury obronne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Herb Bukaresztu z 1868 roku

Najstarszy zachowany herb miasta pochodzi z XVI w. i przedstawia Najświętszą Maryję Pannę z Dzieciątkiem w chwili Zwiastowania i opleciony jest wstęgą z napisem: To jest pieczęć Bukaresztu[1].

herb ten został zmieniony przez Pawła Kiselyova Statutem Organicznym wydanym w 1862 r. dla Mołdawii i Wołoszczyzny, które w tym czasie znajdowały się pod okupacją rosyjską. Nowy herb przedstawiał kobietę w pozycji siedzącej, trzymającej wagę – symbol sprawiedliwości w lewej ręce oraz pszenicę i kwiaty w prawej dłoni[2].

Herb został ponownie zmieniony za panowania księcia Cuzy i przedstawiać miał św. Dymitra z Salonik, patrona stolicy. Według Constantina Giurescu postać stylizowana była na Bucurze – mitycznym założycielu miasta. Po I wojnie światowej do herbu dodano współczesne elementy w nim występujące takie jak: orzeł[2].

Herb Bukaresztu z lat 1970-1989

Herb ten utrzymał się do 1970 r., kiedy dekretem prezydenta Nicolae Ceauşescu został zastąpiony przez nowy, który miał oddawać najbardziej charakterystyczne elementy tradycji historycznej, politycznej, ekonomicznej i społecznej państwa[3]. Przedstawiał on dwupolową tarczę dzieloną w poziom. Na górnym niebieskim polu znajdował się biały wizerunek gmachu Komunistyczne Partii Rumunii. Dolne pole, koloru czerwonego koło zębate i otwartą księgę z łacińskim mottem Civitas Nostra (Nasze Miasto). Obie części łączy mała tarcza herbowa, w której dominuje godło Rumunii[4], a w tle znajdują się flaga rumuńska i radziecka.

W 1994 r. przywrócono herb z okresu sprzed 1970 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mic Dicţionar Enciclopedic, Editura Ştiinţifică şi Enciclopedică, 1978
  • C. C. Giurescu, Istoria Bucureştilor. Din cele mai vechi timpuri pînă în zilele noastre, Bucharest 1966.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. C. C. Giurescu, Istoria Bucureştilor. Din cele mai vechi timpuri pînă în zilele noastre, Editura Pentru Literatură, Bucharest, 1966, s. 350.
  2. a b Ibidem, s. 350.
  3. Dekret Nicolae Ceausescu z 1970 roku
  4. Wkładka z herbami miast Rumunii, [w:] Mic Dictionar Enciclopedic, 1978.