Hermann Balck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann Balck
Hermann Balck
Generalleutnant Generalleutnant
Data i miejsce urodzenia 7 grudnia 1893
Gdańsk
Data i miejsce śmierci 29 listopada 1982
Asperg
Przebieg służby
Lata służby 1913-1945
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Niemieckiego, Reichswehra, Wehrmacht
Jednostki 10. Batalion Strzelców, Inspektorat Wojsk Szybkich, 1. Pułk Strzelców, 3. Pułk Pancerny, 2. Brygada Pancerna, 11. Dywizja Pancerna, Dywizja Großdeutschland, XIV Korpus Pancerny, XXXXVIII Korpus Pancerny, 4. Armia Pancerna, Grupa Armii G, 6. Armia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego ze złotymi liśćmi dębu, mieczami i brylantami Krzyż Żelazny I Klasy, ponowne nadanie w 1939 Krzyż Żelazny II Klasy, ponowne nadanie w 1939 Królewski Order Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Wojskowy Order Zasługi z mieczami (Bawaria) Krzyż Zasługi Wojskowej Order Wojskowy za Odwagę III klasy (Bułgaria)

Hermann Balck (ur. 7 grudnia 1893 w Gdańsku-Wrzeszczu, zm. 29 listopada 1982 w Asperg) – niemiecki wojskowy.

Do armii wstąpił 10 kwietnia 1913r., uzyskując przydział do 10 batalionu strzelców w Goslar. Wziął udział w I wojnie światowej, dowodząc pod jej koniec kompanią karabinów maszynowych. Wraz ze swą jednostką został przyjęty do Reichswehry. W okresie międzywojennym konynuował karierę wojskową, 1 lutego 1938 roku mianowany podpułkownikiem. W listopadzie tego roku przeniesiony do inspektoratu wojsk szybkich (Inspektion der Schnellen Truppen).
Po kampanii wrześniowej w październiku 1939 roku przejął dowodzenie 1 Pułku Strzelców. Wraz ze swą jednostką brał udział w kampanii we Francji, walcząc nad Mozą, pod Sedanem i Dunkierką. W czerwcu 1940 roku odznaczony Krzyżem Rycerskim. Pod koniec roku, już w stopniu pułkownika, objął posadę dowódcy 3 Pułku Pancernego, z którym walczy w Grecji. W maju 1941 roku dowodzi 2 Brygadą Pancerną.
1 listopada 1941 roku mianowany generałem wojsk szybkich, pół roku później zostaje dowódcą 11 Dywizji Pancernej, wchodzącej w skład Grupy Armii Południe. W sierpniu 1942 roku awansowany do stopnia generała majora, 1 stycznia 1943 roku do stopnia generała porucznika. W międzyczasie otrzymuje Liście Dębowe i Miecz do Krzyża Rycerskiego. W marcu 1943 roku przeniesiony do rezerwy, ale podczas przejazdu do Niemiec obejmuje dowodzenie dywizją Großdeutschland. Od września 1943 roku obejmuje dowództwo nad XIV Korpusem Pancernym pod Salerno.
Z początkiem listopada 1943 roku zostaje mianowany generałem wojsk pancernych i wyjeżdża na front wschodni, gdzie przejmuje XXXXVIII Korpus Pancerny. W sierpniu dowodzi 4 Armią Pancerną, w tym samym miesiącu udekorowany Brylantami. Miesiąc później zostaje dowódcą Grupy Armii G na zachodzie. Po odwrocie części swych oddziałów przerzucony do Budapesztu, gdzie obejmuje dowodzenie nad 6 Armią. Armia ta, wraz z 1 i 3 Armiami węgierskimi, zwana jest też Grupą Armijną Balck. Po zakończeniu walk armii tej udaje wycofać się do Styrii i oddać Amerykanom w niewolę.

Po wojnie w 1948 roku został skazany na 3 lata więzienia, odsiedział połowę wyroku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]