11 Dywizja Pancerna (III Rzesza)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
11 Dywizja Pancerna
11. Panzer-Division
Ww2 GermanDivision Panzer 11-a.PNG Ww2 GermanDivision Panzer 11-b.PNG
Znaki taktyczne
Historia
Państwo  III Rzesza
Sformowanie 1940
Rozformowanie 1945
Dowódcy
Pierwszy gen. wojsk panc. Ludwig Crüwell
Ostatni gen. mjr Horst Freiherr Treusch von Buttlar-Brandenfels
Działania zbrojne
II wojna światowa
Organizacja
Rodzaj wojsk wojska pancerne
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Skład patrz tekst
Czołg PzKpfw IV z 11. DPanc. w Jugosławii

11 Dywizja Pancerna (niem. 11. Panzer-Division) – niemiecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Została sformowana na podstawie z dnia 1 sierpnia 1940 roku poprzez rozwinięcie do wielkości dywizji 11 Brygady Strzelców (Zmot.).

W styczniu 1941 roku została przerzucona do Rumunii, a następnie w składzie 12. Armii wzięła udział w ataku na Jugosławię. Dywizja walczyła wtedy na kierunku NiszBelgrad i w dniu 12 kwietnia 1941 roku wkroczyła do Belgradu.

Po zakończeniu walk w Jugosławii w maju 1941 roku została wycofana do Niemiec, a w lipcu włączono ją w skład Grupy Armii "Południe" i skierowano na południowy odcinek frontu wschodniego. Walczyła wtedy w rejonie Żytomierza. W październiku 1941 roku została włączona w skład 4. Grupy Pancernej Grupy Armii "Środek" biorąc tym samym udział w bitwie pod Moskwą. Następnie walczyła na południowym skrzydle Grupy Armii "Środek". W lipcu 1943 roku wchodząc w skład 4. Armii Pancernej Grupy Armii "Południe" uczestniczyła w operacji "Cytadela" walcząc w rejonie Biełgorodu. Następnie walczyła w rejonie Krzywego Rogu i pod Kijowem. W czasie tych walk poniosła ciężkie straty i została wycofana z frontu.

W maju 1944 roku została przerzucona do Francji, gdzie została uzupełniona. We wrześniu 1944 roku walczyła z wojskami amerykańskiej 7. Armii i francuskiej 1. Armii, które wylądowały w Prowansji. Następnie 11. DPanc. wycofała się na teren Alzacji i Saary. W 1945 roku broniła linii Renu, walcząc w marcu 1945 roku w rejonie Remagen, gdzie została rozbita. Resztki dywizji wycofały się w kierunku Bawarii, gdzie w kwietniu 1945 roku skapitulowały przed wojskami amerykańskimi.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Skład[edytuj | edytuj kod]

1940[edytuj | edytuj kod]

  • 15 pułk pancerny (Panzer Regiment 15)
  • 11 Brygada Strzelców (Schützen-Brigade 11)
    • 110 pułk strzelców (Schützen-Regiment 110)
    • 111 pułk strzelców (Schützen-Regiment 111)
    • 61 batalion motocyklowy (Motorrad Batallion 61)
  • 231 batalion rozpoznawczy (Aufklarung Abteilung 231)
  • 119 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 119)
  • 209 pancerny batalion pionierów (, Panzer Pioniere Abteilung 209)
  • 341 batalion łączności (Nachtichten Abteilung 341)

1943[edytuj | edytuj kod]

  • 15 pułk pancerny (Panzer-Regiment 15)
  • 110 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 110)
  • 111 pułk grenadierów pancernych (Panzer-Grenadier-Regiment 111)
  • 119 pułk artylerii pancernej (Panzer-Artillerie-Regiment 119)
  • 11 pancerny batalion rozpoznawczy (Panzer-Aufklärungs-Abteilung 11)
  • 227 dywizjon artylerii przeciwlotniczej (Heeres-Flak-Artillerie-Abteilung 277)
  • 61 dywizjon przeciwpancerny (Panzerjäger-Abteilung 61)
  • 209 pancerny batalion pionierów (Panzer-Pionier-Bataillon 209)
  • 89 pancerny batalion łączności (Panzer-Nachrichten-Abteilung 89)
Commons in image icon.svg
Wikimedia Commons

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Bryja: Panzerwaffe. Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1996. ISBN 83-86209-67-4.
  • Chris Bishop: Niemieckie wojska pancerne w II wojnie światowej. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 2009. ISBN 9788311113916.
  • Dariusz Jędrzejewski, Zbigniew Lalak: Niemiecka broń pancerna 1939-1945. Warszawa: Wyd. Lampart, 1998. ISBN 83-867-7636-6.
  • Tadeusz Sawicki: Niemieckie wojska lądowe na froncie wschodnim. Warszawa: PWN, 1987. ISBN 83-01-06556-7.