Horacy Safrin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Horacy Safrin, pierwotne imię Hirsz (ur. 11 stycznia 1899 w Monasterzyskach, zm. 23 sierpnia 1980 w Łodzi) – polski poeta, satyryk, autor sztuk scenicznych, tłumacz literatury żydowskiej na język polski oraz literatury polskiej na jidysz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Sebastiana i Dory z Łukaczerów. Od dzieciństwa oprócz polskiego znał niemiecki, francuski, jidysz i hebrajski. Ukończył gimnazjum w Stanisławowie. Studiował germanistykę i anglistykę na Uniwersytecie Wiedeńskim oraz w Szkole Teatralnej w Wiedniu. W 1913 ogłosił swój pierwszy tomik poezji.

W latach 1918–1939 był kierownikiem literackim studia im. Goldfadena w Stanisławowie. Podczas II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim, m.in. nauczał języka niemieckiego w obwodzie stalingradzkim. Od 1946 mieszkał w Łodzi w Domu Literatów przy alei Mickiewicza.

W 1961 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Mimo iż był trzykrotnie żonaty, nie miał dzieci. Pochowany jest na Cmentarzu Komunalnym na Dołach w Łodzi.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • 1914: Poezje (poezje)
  • 1917: Baśń o iluzji
  • 1920: Karpaten-Klänge („Echa Karpat”)
  • 1916: O Bogu i ludziach
  • 1930: Niedyskrecje
  • 1930: Świetliki
  • 1938: Szlakami duszy żydowskiej – Rzecz o teatrze
  • 1957: Ośla szczęka (bajki)
  • 1959: Mucha na cokole (satyry)
  • 1962: Głupcy z Głupska (satyry)
  • 1963: Kain i Hewel (poezje)
  • 1963: Przy szabasowych świecach. Humor żydowski
  • 1965: Jüdische Anekdoten und Sprichwörter („Żydowskie anegdoty i przysłowia” – wydane z Salomeą Landmann)
  • 1966: Ojfn berdiczewer mark אױפֿן בערדיטשעװער מאַרק („Na berdyczowskim rynku”)
  • 1970: Ucieszne i osobliwe historie mego życia (wspomnienia)
  • 1972: Bez figowego listka (satyry)
  • 1979: W arce Noego. Bajki oraz facecje żydowskie
  • 1981: Przy szabasowych świecach – wieczór drugi

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]