Intron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Porównanie genu komórki eukariotycznej i prokariotycznej (bakteryjnej)

Intron, sekwencja niekodująca − część sekwencji genu, która nie koduje sekwencji polipeptydu, a jedynie rozdziela kodujące eksony. Introny powszechnie występują w genach organizmów eukariotycznych, natomiast u prokariontów niezwykle rzadko, jedynie w genach kodujących tRNA i rRNA. Pełnią one funkcje stabilizujące.

Po przepisaniu sekwencji genu z DNA na RNA introny są wycinane przy udziale snRNA w procesie splicingu i powstaje dojrzały matrycowy RNA (mRNA), który wykorzystują rybosomy jako matrycę do syntezy peptydów i białek[1].

Nie jest to jednak „śmieć genetyczny” – jak wskazują najnowsze badania, introny mogą kodować swoisty RNA regulujący syntezę białek. Niektóre introny mają też właściwości rybozymów, dzięki czemu same się wycinają. Sekwencja intronów dostarcza sygnał dla białek SR, regulując splicing alternatywny.

Introny można podzielić na cztery klasy: introny jądrowe, które są wycinane przy udziale spliceosomu, oraz samowycinające się introny grupy I, II i III[2].

Za odkrycie intronów (między innymi) w 1993 roku Phillip A. Sharp i Richard J. Roberts otrzymali nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny .

Przypisy

  1. Jeremy M. Berg, John L. Tymoczko, Lubert Stryer: Biochemia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. ISBN 978-83-01-14379-4.
  2. Piotr Węgleński (red.): Genetyka molekularna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. ISBN 978-83-01-14744-0, ISBN 83-01-14744-X.