Iwona Kuczyńska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwona Kuczyńska
Państwo  Polska
Data urodzenia 22 lutego 1961
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0 WTA, 1 ITF
Najwyżej w rankingu 64 (12 października 1987)
Australian Open 1R (1989)
Roland Garros 3R (1981)
Wimbledon 3R (1987, 1988)
US Open 2R (1987, 1988)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 1 WTA, 2 ITF
Najwyżej w rankingu 35 (16 stycznia 1989)
Australian Open 1R (1989)
Roland Garros 2R (1984, 1986, 1987)
Wimbledon 1R (1984-1987, 1989)
US Open 2R (1982, 1984)

Iwona Kuczyńska (ur. 22 lutego 1961) – polska tenisistka, jedna z czołowych zawodniczek kraju, rakieta nr 64 na świecie (12 października 1987).

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Jako deblistka osiągnęła najwyższą pozycję 35 w rankingach światowych (w 1987). Jedyny turniej zawodowy, jaki wygrała, to również impreza deblowa.

Na French Open w 1981 roku pokonała Barbarę Jordan, ulegając Brytyjce Virginii Wade w trzeciej rundzie. Przez kolejne kilka lat większość jej startów kończyła się na eliminacjach (m.in. trzecia runda eliminacji do "dorosłego" Roland Garros 1986). Wygrała niewielką imprezę ITF w Bayonne. Zakwalifikowała się do French Open 1987, gdzie w drugiej rundzie trafiła na Niemkę Claudię Kohde-Kilsch, z którą przegrała w dwóch setach 2/6 2/6. Inna Niemka, Sylvia Hanika, zablokowała jej drogę do dalszych rund Wimbledonu w tym samym roku już na trzeciej rundzie. W drugiej rundzie US Open uległa Pam Shriver. Jeszcze większego pecha miała na Roland Garros 1988, gdzie już w pierwszej rundzie trafiła na Arantxę Sánchez Vicario, z którą przegrała 2/6 0/6. W pierwszej rundzie Australian Open 1989 uległa Lisie O'Neill. W Miami przegrała z Kateriną Maleewą, a Berlinie z Nathalie Tauziat. Pierwsza runda Eastbourne – Polka trafia, na czołową zawodniczkę świata, Chris Evert. Podczas ostatniego w karierze występu singlowego w niewielkim Limoges przegrała w pierwszej rundzie (1990).

Jej deblowymi partnerkami były m.in. Mima Jaušovec, Anne Minter, Julie Halard-Decugis, Martina Navrátilová i Ann Devries.


Finały turniejów WTA[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
WTA Tour Championships
1971

1987
Virginia Slims Circuit
Grand Prix Series
Colgate Series
1988

2008
Kategoria I
Kategoria II
Kategoria III
Kategoria IV
Kategoria V

Gra podwójna 3 (1-2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwniczki Wynik finału
Finalistka 1. 7 marca 1983 Pittsburgh Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Trey Lewis Stany Zjednoczone Candy Reynolds
Stany Zjednoczone Paula Smith
2:6, 2:6
Finalistka 2. 23 września 1984 San Diego Twarda Stany Zjednoczone Terry Holladay Stany Zjednoczone Betsy Nagelsen
Stany Zjednoczone Paula Smith
2:6, 4:6
Zwyciężczyni 1. 16 października 1988 Filderstadt Dywanowa (hala) Stany Zjednoczone Martina Navrátilová Włochy Raffaella Reggi
Związek Południowej Afryki Elna Reinach
6:1, 6:4

Wygrane turnieje rangi ITF[edytuj | edytuj kod]

turnieje z pulą nagród 100 000 $
turnieje z pulą nagród 75 000 $
turnieje z pulą nagród 50 000 $
turnieje z pulą nagród 25 000 $
turnieje z pulą nagród 15 000 $
turnieje z pulą nagród 10 000 $

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik
1. 19/01/1987 Francja Bajonna ITF 10 000 dywanowa Francja Catherine Mothes 2:6, 6:3, 6:4

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Data Turniej Kat. ($) Naw. Partnerka Finalistki Wynik
1. 21/07/1986 Niemcy Vaihingen ITF 10 000 ziemna Czechy Hana Fukarkova Szwecja Anneli Bjork
Wielka Brytania Sarah Sullivan
7:5, 6:0
2. 26/03/1990 Francja Limoges ITF 25 000 dywanowa Belgia Anna Devries Francja Catherine Tanvier
Francja Sandrine Testud
6:3, 3:6, 6:4


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]