Martina Navrátilová

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Martina Navrátilová
Martina Navrátilová
Martina Navrátilová (2011)
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Sarasota, Floryda
Data i miejsce urodzenia 18 października 1956
Praga,  Czechosłowacja
Wzrost 173 cm
Masa ciała 65 kg
Gra leworęczna
Status profesjonalny 1975
Zakończenie kariery 2006
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 167
Najwyżej w rankingu 1 (10 lipca 1978)
Australian Open W (1981, 1983, 1985)
Roland Garros W (1982, 1984)
Wimbledon W (1978-79, 1982-87, 1990)
US Open W (1982-83, 1986-87)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 177
Najwyżej w rankingu 1 (10 września 1984)
Australian Open W (1980, 1982-85, 1987-89)
Roland Garros W (1975, 1982, 1984-88)
Wimbledon W (1976, 1979, 1981-84, 1986)
US Open W (1977-78, 1980, 1983-84, 1986-87, 1989-90)
Strona internetowa

Martina Navrátilová (ur. 18 października 1956 w Pradze) – czeska i amerykańska tenisistka, jedna z najwybitniejszych przedstawicielek tej dyscypliny: wielokrotna mistrzyni turniejów wielkoszlemowych we wszystkich konkurencjach, zdobywczyni Klasycznego Wielkiego Szlema w deblu, Niekalendarzowego i Karierowego Wielkiego Szlema, Pucharu Federacji zarówno dla Stanów Zjednoczonych, jak i ojczystej Czechosłowacji. Uczestniczka rozgrywek o Puchar Wightman oraz letnich igrzysk olimpijskich w Atenach. Jedna z pięciu kobiet w historii, które liderowały jednocześnie singlowej i deblowej klasyfikacji WTA. Tenisistka leworęczna.

Kariera tenisowa[edytuj]

Martina urodziła się jako Martina Šubertová w 1956 roku. Kiedy miała trzy lata, jej rodzice rozwiedli się i matka ponownie wyszła za mąż. Ojczym tenisistki nazywał się Miroslav Navrátil, stąd jej obecne nazwisko. Wkrótce został on pierwszym trenerem młodziutkiej Czeszki.

W 1972 roku Navrátilova wygrała mistrzostwa Czechosłowacji. Miała wówczas piętnaście lat. Już rok później osiągała dobre rezultaty na arenie międzynarodowej. Jako kwalifikantka zadebiutowała w profesjonalnej imprezie w Fort Lauderdale, a w meczu otwarcia pokonała Gail Chanfreau. Następnie doszła do półfinału w Leningradzie, a w wielkoszlemowym debiucie do ćwierćfinału French Open. Na paryskich kortach nie sprostała Evonne Goolagong. 22 września 1974 po raz pierwszy wygrała zawodowy turniej. Stało się to w Orlando, a wśród pokonanych przez Navrátilovą rywalek znalazły się Françoise Durr, Rosie Casals i Julie Heldman.

Martina Navrátilová przeszła na zawodowstwo w 1975 roku. Sezon ten rozpoczęła finałem wielkoszlemowego Australian Open, gdzie przegrała z Evonne Goolagong. Kilkanaście dni później w Waszyngtonie wzbogaciła swoje konto o następny wygrany turniej. Największym sukcesem było wyeliminowanie tam amerykańskiej bohaterki, Chris Evert. Wkrótce Navrátilová odnosiła coraz więcej spektakularnych wygranych, pokonując seryjnie faworytki: Olgę Morozową, Ann Kiymourę, Margaret Smith Court, Virginię Wade, czy Dianne Balestrat. W sezonie 1975 była jeszcze w finale Roland Garros, półfinale US Open i ćwierćfinale Wimbledonu. Wówczas to wprowadzono komputerowe rankingi tenisowe. Po tym roku rozgrywkowym Navrátilova znalazła się w nich na trzecim miejscu na świecie.

Po mniej udanym roku 1976, kiedy to do gry weszły problemy na tle narodowym, Martina efektownie powróciła w sezonie kolejnym. Osiągnęła jedenaście finałów, wygrywając sześć z nich. Przesunęła się na drugie miejsce w klasyfikacjach międzynarodowych. W Wielkim Szlemie wciąż pozostawała bez sukcesów. W Londynie i Nowym Jorku na drodze stanęły jej Wendy Turnbull i Betty Stöve.

Na początku roku 1978 wygrała trzydzieści siedem meczów z rzędu, co przełożyło się na siedem kolejnych zdobytych tytułów. Zabrakło wśród nich pucharu Wielkiego Szlema, bowiem Navrátilova nie grała w Melbourne i Paryżu (czyniła to regularnie w latach 1976–1979). Po efektownej wygranej w Eastbourne znokautowała swoje rywalki na kortach Wimbledonu i po raz pierwszy została mistrzynią w turnieju z cyklu wielkoszlemowego. W Londynie pokonała Tracy Austin, Evonne Goolagong i Chris Evert. W oficjalnych klasyfikacjach WTA została numerem jeden na świecie. Wynik z wimbledońskich kortów powtórzyła rok później, eliminując w decydującym starciu, naturalnie, Evert. Pozycję numer jeden utrzymała w sumie przez 332 tygodnie swojej kariery. Po raz pierwszy, po dwudziestu siedmiu tygodniach, Evert – Lloyd zmieniła ją w styczniu 1979 roku, ale tylko na dwa tygodnie. Amerykanka w Londynie w 1980 roku uniemożliwiła Navrátilovej obronę tytułu. Navrátilová doszła do czwartej rundy US Open, gdzie niespodziewanie uległa Hanie Mandlíkovej, a na Australian Open, rozgrywanym w listopadzie, była w półfinale.

W latach osiemdziesiątych Martina odmówiła uczestnictwa w reprezentacji Czechosłowacji, po czym zgłosiła wniosek o przyznanie jej obywatelstwa amerykańskiego. Otrzymała je w 1981 roku.

To właśnie najbliższa dekada była renesansem w tenisie zawodniczki z Pragi. Navrátilova zdobyła w latach 1980–1989 aż piętnaście tytułów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, w tym najwięcej na Wimbledonie. Triumfowała tam nieprzerwanie od roku 1982 do 1987. W finałach tych najczęściej mierzyła się z Chris Evert, Andreą Jaeger, Haną Mandlíkovą, która stała się reprezentantką Australii, a także z falą nowych postaci na światowych kortach. Wśród nich najgroźniejsza była Steffi Graf. Z tenisistką tą Navrátilova w trakcie całej kariery miała okazję zagrać osiemnaście razy, z czego obie panie wygrały po dziewięć meczów. Po raz pierwszy spotkały się na US Open 1985. Co ciekawe, nigdy nie grały ze sobą wcześniej niż w półfinałach.

W 1987 roku dominacja Navrátilovej na światowych kortach zaczęła słabnąć i straciła fotel liderki rankingu WTA. W 1991 roku nie udało się jej zdobyć żadnego tytułu wielkoszlemowego w rozgrywkach indywidualnych – finał US Open przegrała z młodziutką Monicą Seles. Wciąż jednak zdobywała mistrzostwa w profesjonalnych rozgrywkach.

W 1989 roku zaprosiła do współpracy słynną Amerykankę, Billie Jean King.

W 1994 roku Navrátilova, która od pewnego czasu odgrywała coraz mniejszą rolę na międzynarodowej arenie, doszła do finału ulubionego Wimbledonu. Niewielu się tego spodziewało, zwłaszcza, że kilka tygodni wcześniej odpadła w pierwszej rundzie French Open z Miriam Oremans. W Londynie pokonała Helenę Sukovą, Janę Novotną, Gigi Fernández. W finale nie sprostała Conchicie Martínez. W tym samym sezonie podjęła decyzję o zakończeniu swoich startów, przynajmniej w grze pojedynczej. Ostatni start zaplanowała w Wirginii. W pierwszej rundzie została pokonana przez Gabrielę Sabatini 4:6, 2:6.

Do definitywnego zakończenia kariery zagrała jeszcze kilka indywidualnych meczów. Pierwszy z nich po bardzo długiej przerwie w Eastbourne w roku 2002. W kwalifikacjach wyeliminowała Tatjanę Panową, ale przegrała z Danielą Hantuchovą. Jej ostatni oficjalny mecz odnotowano w czerwcu 2005 roku, kiedy to w ’s-Hertogenbosch uległa Claudine Schaul.

Navrátilová wygrała w sumie 167 turniejów w grze pojedynczej, co jest rekordem, zarówno w rozgrywkach żeńskich, jak i męskich. Wywalczyła osiemnaście singlowych tytułów wielkoszlemowych i przez 332 tygodnie zajmowała pierwsze miejsce w rankingu WTA.

Wybitna deblistka[edytuj]

Martina Navrátilová od początkowych lat kariery osiągała wysokie wyniki w grze podwójnej. Kiedy 10 września 1984 roku została numerem jeden rozgrywek deblowych, stała się jedną z kilku (obecnie pięciu) kobiet na Ziemi, które jednocześnie liderowały klasyfikacjom WTA w obydwu konkurencjach. Skolekcjonowała 177 wygranych turniejów i to jest, podobnie jak w singlu, rekord wszech czasów.

W początkowych latach kariery partnerowała swojej największej rywalce, Chris Evert. To właśnie z nią zdobyła pierwsze mistrzostwo Wielkiego Szlema na kortach Rolanda Garrosa. W finale pokonały Julie Anthony i Olgę Morozową. Następnie nawiązała współpracę z Betty Stöve, a potem z Billie Jean King. W 1981 roku stworzyła debel razem z Pam Shriver i przeszła do historii partnerując właśnie jej. Z tą tenisistką zdobyła Klasycznego Wielkiego Szlema w sezonie 1984. Po zakończeniu kariery przez Shriver, a także zaprzestaniu startów indywidualnych, osiągała wysokie wyniki u boku młodszych koleżanek. Grała ze Swietłaną Kuzniecową, Liezel Huber i Lisą Raymond. Ostatni turniej deblowy, jaki wygrała, to impreza w Montrealu w 2006 roku. Jej partnerką była Anna-Lena Grönefeld z Niemiec. W sumie trzydzieści siedem razy awansowała do finałów Wielkiego Szlema w deblu (po raz ostatni US Open 2003 z Kuzniecową). Tylko sześciokrotnie została w tych meczach pokonana.

W świecie miksta[edytuj]

Z Bobem Bryanem

W grze mieszanej Navrátilova odniosła dziesięć zwycięstw w Wielkim Szlemie. Po raz pierwszy wystąpiła w 1973 roku na Wimbledonie razem z Janem Kodešem. Doszli do ćwierćfinału. W drugim starcie, w 1974 we French Open zdobyła pierwszy tytuł, partnerując Kolumbijczykowi Ivanowi Molinie. Na kolejną wygraną musiała czekać do 1985 roku, w międzyczasie regularnie grając w tej konkurencji. Jej partnerami byli Paul McNamee, Heinz Gunthardt, Peter Fleming, Emilio Sánchez, Mark Woodforde.

W 2003 występowała z Leanderem Paesem i z nim to zdobyła mistrzostwo w Melbourne, a potem na Wimbledonie. W 2006 roku zagrała razem z rodakiem, liderem klasyfikacji deblowej, Bobem Bryanem. Już w pierwszej rundzie trafili na bliźniaczego brata Boba, Mike'a i jego partnerkę, Corinę Morariu. W finale wygrali z mikstem Květa Peschke i Martin Damm. Navrátilova sięgnęła po dziesiąte trofeum Wielkiego Szlema w grze mieszanej, zrobiła to przed własną publicznością i od tego czasu nie startuje w zawodowych imprezach. Oficjalnie wciąż nie zakończyła kariery tenisowej.

Puchar Federacji[edytuj]

Navrátilova posiada imponujące statystyki startów w drużynowych rozgrywkach o Puchar Federacji. Przegrała w nich tylko jedno z sześćdziesięciu jeden spotkań. Mecz ten miał miejsce w 2004 roku w jej ostatnim starcie na rzecz ekipy amerykańskiej. Partnerując Jill Craybas przegrały w trzech setach z Austriaczkami, Barbarą Schett i Patricią Wartusch.

Do rozgrywek fedcupowych Martina włączyła się w 1975 roku, reprezentując jeszcze Czechosłowację. W debiucie zdobyła mistrzostwo razem ze swoją rodaczką, Renatą Tomanovą (poszczególne drużyny liczyły wówczas po dwie zawodniczki). W finale tenisistki europejskie podjęły Australijki, Dianne Fromholtz, Evonne Goolagong i Helen Gourlay Cawley, które mimo przewagi liczebnej przegrały konfrontację do zera.

Po kilku latach przerwy Navrátilova wznowiła swoje występy, ale już w barwach Stanów Zjednoczonych. W półfinale jej ekipa trafiła na Czechosłowację. Martina pokonała Hanę Mandlíkovą i tę samą zawodniczkę w deblu z Heleną Sukovą. W swoim drugim występie w Pucharze Federacji Navrátilová dorobiła się drugiego mistrzostwa, wywalczonego na dodatek w zupełnie innej reprezentacji. Jeszcze kilkakrotnie zagrała w tym turnieju, robiąc dłuższą przerwę po roku 1989 (wróciła dopiero w 2003). W 1986 wystąpiła, choć zawody rozgrywano na terenie Pragi. Najwięcej punktów dla obydwu swoich krajów zdobyła na nawierzchni twardej (38) oraz ziemnej (30).

Największe rywalizacje[edytuj]

W trakcie wieloletniej kariery Navrátilova rywalizowała z wieloma zawodniczkami. Jednak tylko kilka z nich było w stanie walczyć z nią w okresie jej dominacji w światowym tenisie. Jej największą przeciwniczką była Amerykanka Chris Evert. Tenisistki te spotkały się ze sobą w sumie osiemdziesiąt razy, jednak więcej zwycięstw na koncie ma Martina. Od ich pierwszego meczu w Akron w 1973 do piątego w Kalifornii w 1975 wygrywała starsza o dwa lata Evert. Navrátilova po raz pierwszy pokonała ją w tym samym roku w Waszyngtonie. Wtedy też po raz pierwszy zagrały o mistrzostwo wielkoszlemowe. Miało to miejsce w Paryżu i tenisistka w barwach Czechosłowacji zeszła z kortu pokonana. W 1981 trafiły na siebie w pierwszej rundzie w Waszyngtonie; wówczas to Evert oddała mecz walkowerem. Najczęściej grały ze sobą w finałach, tak jak w ostatniej konfrontacji w Chicago w 1988. Tytuł przypadł w udziale Navrátilovej.

W latach 1973–1982 prowadziła pasjonującą rywalizację z dumą Australii, Evonne Goolagong Cawley. Przebieg zmagań najprościej można podzielić na dwa etapy, to jest pasmo wygranych Goolagong (do około 1976) i serię zwycięstw Navrátilovej. Martina przegrała z Cawley dwanaście razy, ale trzy razy więcej ją pokonała. Ostatni raz grały ze sobą na trawie w Sydney w 1982 roku.

Navrátilová 18 razy spotykała się na kortach z niemiecką gwiazdą tenisa, Steffi Graf. Do ich pierwszego starcia doszło podczas US Open 1985. Navrátilova wygrała. Smak porażki z Graf poznała w 1986 w półfinale imprezy mistrzyń. Obie panie łączyło jedno – monopol na wygrywanie Wimbledonu. Trzy razy grały ze sobą w Londynie, trzy razy w finale. W tej rywalizacji to Graf prowadzi 2:1. Po raz ostatni zmierzyły się w Tokio w roku 1994, na krótko przez wycofaniem się Navrátilovej z indywidualnych startów. Wtedy to wynikiem 6:2, 6:4 lepsza była Niemka.

Jedną z poważniejszych rywalek w ostatnim okresie kariery Navrátilovej była Monica Seles. Co ciekawe, tenisistki te nigdy nie grały ze sobą jako rodaczki. Ostatni z ich siedemnastu meczów miał miejsce w 1993 roku w Paryżu, a Seles otrzymała amerykańskie obywatelstwo dopiero rok później. Po raz pierwszy spotkały się w 1989 roku w Dallas – wygrała wówczas Martina. Passę porażek z Navrátilovą Monica przerwała w 1990 roku w ramach Italian Open. W sumie Navrátilova przegrała z Seles dziesięć razy, a wygrała siedmiokrotnie.

Życie prywatne[edytuj]

Z początkiem lat osiemdziesiątych Martina ujawniła się jako biseksualistka, choć nieco później wyjaśniła, iż jednak uważa się za lesbijkę[1][2][3]. Przez osiem lat, począwszy od 1983 roku, była związana z Judy Nelson.

Kariera i sukcesy Navrátilovej zachęciły młodych ludzi do gry w tenisa. Stała się ona patronką wielu festynów i imprez masowych, organizowanych przeważnie w Stanach Zjednoczonych. W 2000 roku została wpisana do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy. Jest autorką autobiografii Being Myself, w której opowiada między innymi o swojej orientacji seksualnej.

W 2000 roku wystąpiła gościnnie w jednym z odcinków serialu Will & Grace, w którym zagrała samą siebie.

9 marca 2008 roku władze czeskie ponownie przyznały jej obywatelstwo tego kraju. Martina przebywała wówczas w Tokio, gdzie rozgrywała pokazowe spotkanie ze Steffi Graf.

W 2010 roku u Navrátilovej wykryto raka piersi[4]. Jest wegetarianką i wspiera działania organizacji PETA[5]; aktywnie działa także na rzecz społeczności LGBT[3].

W 2014 roku oświadczyła się swojej partnerce, byłej miss ZSRR Julii Lemigowej. W tym samym roku para wzięła ślub[6].

Kariera trenerska[edytuj]

W grudniu 2014 roku poinformowano że Navrátilová została dołączona do sztabu szkoleniowego Agnieszki Radwańskiej[7].

Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej[edytuj]

Paraguay stamp - Martina Navrátilová.jpg

Wygrane (18)[edytuj]

Rok Turniej Przeciwniczka w finale Wynik
1978 Wimbledon Stany Zjednoczone Chris Evert 2:6 6:4 7:5
1979 Wimbledon (2) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 6:4 6:4
1981 Australian Open Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 6:7(4) 6:4 7:5
1982 French Open Stany Zjednoczone Andrea Jaeger 7:6(6) 6:1
1982 Wimbledon (3) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 6:1 3:6 6:2
1983 Wimbledon (4) Stany Zjednoczone Andrea Jaeger 6:0 6:3
1983 US Open Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 6:1 6:3
1983 Australian Open (2) Stany Zjednoczone Kathy Jordan 6:2 7:6(5)
1984 French Open (2) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 6:3 6:1
1984 Wimbledon (5) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 7:6(5) 6:2
1984 US Open (2) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 4:6 6:4 6:4
1985 Wimbledon (6) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 4:6 6:3 6:2
1985 Australian Open (3) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 6:2 4:6 6:2
1986 Wimbledon (7) Czechosłowacja Hana Mandlíková 7:6(1) 6:3
1986 US Open (3) Czechosłowacja Helena Suková 6:3 6:2
1987 Wimbledon (8) Niemcy Steffi Graf 7:5 6:3
1987 US Open (4) Niemcy Steffi Graf 7:6(4) 6:1
1990 Wimbledon (9) Stany Zjednoczone Zina Garrison 6:4 6:1

Przegrane (14)[edytuj]

Rok Turniej Przeciwniczka w finale Wynik
1975 Australian Open Australia Evonne Goolagong Cawley 6:3 6:2
1975 French Open Stany Zjednoczone Chris Evert 2:6 6:2 6:1
1981 US Open Stany Zjednoczone Tracy Austin 1:6 7:6 7:6
1982 Australian Open (2) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 6:3 2:6 6:3
1985 French Open (2) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 6:3 6:7 7:5
1985 US Open (2) Czechosłowacja Hana Mandlíková 7:6 1:6 7:6
1986 French Open (3) Stany Zjednoczone Chris Evert-Lloyd 2:6 6:3 6:3
1987 Australian Open (3) Czechosłowacja Hana Mandlíková 7:5 7:6
1987 French Open (4) Niemcy Steffi Graf 6:4 4:6 8:6
1988 Wimbledon Niemcy Steffi Graf 5:7 6:2 6:1
1989 Wimbledon (2) Niemcy Steffi Graf 6:2 6:7 6:1
1989 US Open (3) Niemcy Steffi Graf 3:6 7:5 6:1
1991 US Open (4) Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Monica Seles 7:6 6:1
1994 Wimbledon (3) Hiszpania Conchita Martínez 6:4 3:6 6:3

Historia występów wielkoszlemowych[edytuj]

Legenda

     W, wygrany turniej

     F, przegrana w finale

     SF, przegrana w półfinale

     QF, przegrana w ćwierćfinale

     xR, przegrana w x rundzie

     A, brak startu

     NH, turniej się nie odbył

Turniej Australian Open odbył się dwukrotnie w 1977 roku (styczeń i grudzień), za to nie został rozegrany w 1986.

Występy w grze pojedynczej[edytuj]

Czechy Czechosłowacja Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Turniej 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995–2003 2004 Mistrzostwa
Australian Open A A F A A A A A SF W F W SF W NH F SF QF A A A A A A A 3 / 10
French Open QF QF F A A A A A QF W 4R W F F F 4R A A A A A 1R A 1R 2 / 13
Wimbledon 3R 1R QF SF QF W W SF SF W W W W W W F F W QF SF SF F A 2R 9 / 23
US Open 1R 3R SF 1R SF SF SF 4R F QF W W F W W QF F 4R F 2R 4R A A A 4 / 21
0 / 3 0 / 3 0 / 4 0 / 2 0 / 2 1 / 2 1 / 2 0 / 3 1 / 4 2 / 4 3 / 4 3 / 4 2 / 4 2 / 3 2 / 4 0 / 4 0 / 3 1 / 2 0 / 2 0 / 2 0 / 2 0 / 2 0 / 0 0 / 2 18 / 67
Ranking na koniec roku 3 4 3 2 1 3 3 1 1 1 1 1 2 2 2 3 4 5 3 8 376 -

Występy w grze podwójnej[edytuj]

Czechy Czechosłowacja Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Turniej 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996–99 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 Mistrzostwa
Australian Open A A 2R A A A A A W F W W W W NH W W W A A A A A A A A A A 3R 2R QF A 8 / 13
French Open QF SF W A A A A A SF W A W W W W W A A A A A 3R A A 3R 1R 1R 3R SF 1R 2R 7 / 18
Wimbledon 1R 1R QF W F QF W SF W W W W F W QF 3R SF QF SF SF A SF A A QF QF 2R QF SF SF QF 7 / 28
US Open 2R QF SF A W W F W SF SF W W F W W SF W W 3R SF A A 2R A 3R QF 3R F QF SF QF 9 / 27
0 / 3 0 / 3 1 / 4 1 / 1 1 / 2 1 / 2 1 / 2 2 / 3 1 / 4 3 / 4 3 / 3 4 / 4 2 / 4 3 / 3 3 / 4 2 / 4 2 / 3 1 / 2 0 / 2 0 / 2 0 / 0 0 / 2 0 / 1 0 / 0 0 / 3 0 / 3 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 31 / 86
Ranking na koniec roku Ranking nie był publikowany 1 2 1 1 1 1 4 6 9 11 5 - - 64 45 72 6 12 21 21 -

Występy w grze mieszanej[edytuj]

Czechy Czechosłowacja Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Turniej 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989 1990 1991 1992 1993 1994 1995 1996–99 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 Mistrzostwa
Australian Open Turniej nie był rozgrywany SF F A A A A A A A A A A A W F SF A 1 / 5
French Open A W A A A A A A A A A A W QF QF SF A A A A A 3R A A 2R 2R A 2R 2R F SF 2 / 12
Wimbledon QF 3R SF 2R SF A A A A A A QF W F A QF A A A A W A W A 1R 2R 2R W 3R QF 3R 4 / 18
US Open A 2R A A A A SF A A A A A W F W A A A A A F A QF A 2R 1R 2R A SF QF W 3 / 13
0 / 1 1 / 3 0 / 1 0 / 1 0 / 1 0 / 0 0 / 1 0 / 0 0 / 0 0 / 0 0 / 0 0 / 1 3 / 3 0 / 3 1 / 3 0 / 3 0 / 0 0 / 0 0 / 0 0 / 0 1 / 2 0 / 1 1 / 2 0 / 0 0 / 3 0 / 3 0 / 2 2 / 3 0 / 4 0 / 4 1 / 3 10 / 48

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]