Iwonia z Goraja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Iwonia z Goraja
Herb
Korczak
Rodzina Gorayscy
Data urodzenia ok. 1290
Ojciec Krystyn Korczak (fikcyjnie?)[1] [2]
Dzieci

Piotr z Klecia, starosta żydaczowski
Chodko
Ostaszko

Iwonia z Goraja (Iwonia Gorayski, Iwonia z Klecia[3][4]) herbu Korczak (ur. ok. 1290) – sędzia chełmski.

Był jednym z protoplastów rodu i jednym z założycieli Gorajskich – herbu Korczak. Wywodził się z Rusi Czerwonej. Iwonia był sędzią chełmskim, który zasłużył się niebezpiecznym poselstwem do Tatarów, zapobiegł wojnie z Turcją, uzyskując dla Polski pokój. Miał syna Piotra z Klecia, zwanego też Piotrem z Goraja, który był starostą żydaczowskim. Jego wnukiem był Dymitr z Goraja. Jego potomkowie uzyskali znaczenie za panowania Kazimierza Wielkiego w latach 1340-49 Polska odzyskała Ruś Halicką. W 1353 r., synowie Iwana (Iwoni) z Klecia, trzej bracia – Chodko, Ostaszko i Piotr z Klecia otrzymali od króla Kazimierza Wielkiego kilkanaście wsi, takich jak: Klecie (Kleszcze), Czermno, Januszkowice, Błażkowa, Gogołów, Glinik, Bukowa, Smarżowa i Kamienica (okolice Jasła). W ten sposób wynagrodził ich za zasługi położone na rzecz Polski, w walkach na Rusi. Otrzymali oni także; m. Klecie, Januszkowice i Skurowa, odebrane wcześniej benedyktynom, o które to wioski toczyły się długie procesy, z interwencjami kolejnych papieży na wniosek opactwa tynieckiego. Benedyktynom udało się odzyskać jedynie część Januszkowic i Kleci, z uwagi na to, iż sporne ziemie przypadły w dziedzictwie synom; Piotra z Klecia: Iwanowi i Dymitrowi, który był zaufanym współpracownikiem królów, podskarbim koronnym i marszałkiem królestwa.

Iwonia był właścicielem większości terenów okolic m. Klecie, Iwonicz, Rymanów, w XIII, które później jego syn – Piotr z Kleciastarosta żydaczowski, i wnuk – Dymitr z Goraja – który z Iwanem z Klecia w 1377 roku od Ludwika Węgierskiego otrzymał; Goraj (województwo lubelskie) wraz z przyległymi ziemiami.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Został wspomniany z imienia w Przypisach Krasickiego w herbarzu Niesieckiego na podstawie starego dokumentu, który jest prawdopodobnie falsyfikatem
  2. http://www.archive.org/stream/rycerstwopolskie31piekuoft/rycerstwopolskie31piekuoft_djvu.txt, Rycerstwo polskie wieków średnich, t.3 Franciszek Piekosiński, 1902
  3. Jan Górak. Miasta i miasteczka Zamojszczyzny, s. 59; Maria Stankowa. Dawny powiat szczebrzeski. 130.
  4. Iwo de Kleczicze [w:] Adam Fastnacht. Osadnictwo ziemi sanockiej w latach 1340-1650, s. 138 op. cit. 1404 (KDM, IV, s. 93). 51; AGZ, XVI, 701, 702

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Szajnocha: Jadwiga i Jagiello, 1374-1413. 1969, s. 628.
  • Adam Fastnacht: Osadnictwo ziemi sanockiej w latach 1340-1650. Zakład narodowy imienia Ossolińskich, 1962.