Józef Zapłata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
To jest stara wersja tej strony, edytowana przez MalarzBOT (dyskusja | edycje) o 23:13, 27 mar 2014. Może się ona znacząco różnić od aktualnej wersji.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
{{{rodzaj}}}
{{{imię}}}
{{{tytuły}}}
[[Plik:{{{grafika}}}|240x240px|alt=Ilustracja|{{{podpis grafiki}}}]]
{{{podpis grafiki}}}
Data i miejsce urodzenia {{{data urodzenia}}}
{{{miejsce urodzenia}}}
Data i miejsce śmierci {{{data śmierci}}}
{{{miejsce śmierci}}}
Czczony przez {{{kościół}}}
Beatyfikacja {{{data beatyfikacji}}}
{{{miejsce beatyfikacji}}}
przez {{{beatyfikujący}}}
Kanonizacja {{{data kanonizacji}}}
{{{miejsce kanonizacji}}}
przez {{{kanonizujący}}}
Wspomnienie {{{wspomnienie}}}
Atrybuty {{{atrybuty}}}
Patron {{{patron}}}
Szczególne miejsca kultu {{{miejsce kultu}}}
[[Plik:{{{faksymile}}}|130x100px|alt=Faksymile|]]

Józef Zapłata CFCI (ur. 5 marca 1904 w Jerce k. Kościana, zm. 19 lutego 1945 w Dachau) – polski duchowny katolicki ze Zgromadzenia Braci Serca Jezusowego, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Uczęszczał do Szkoły Powszechnej w Turwi. Po odbyciu służby wojskowej został przyjęty do Zgromadzenia Braci Najświętszego Serca Jezusowego (14 kwietnia 1927). Śluby zakonne złożył 8 września 1928 roku, a śluby wieczyste 10 marca 1938 roku. Pracował w Kancelarii prymasa Polski, w Kurii arcybiskupiej w Poznaniu, a także jako przełożony domu w kościele św. Elżbiety we Lwowie, przez pewien czas był Mistrzem Nowicjatu Zgromadzenia Braci Serca Jezusowego.

Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany 3 października 1939 przez gestapo i osadzony w Forcie VII, a następnie przewieziony do klasztoru w Kazimierzu Biskupim, by sierpniu 1940 trafić do hitlerowskiego obozu koncentracyjnego w Mauthausen-Gusen w Austrii.

Jego ostatnim miejscem pobytu okazał się obóz w Dachau gdzie trafił 8 grudnia 1940 roku i zarejestrowany został jako numer 22099[1].

Zachowało się wiele pisemnych świadectw opisujących okoliczności śmierci oraz oddanie na rzecz drugiego człowieka i niezłomną wiarę brata Józefa. W obozie przeżył pięć lat. Zgłosił się na ochotnika w intencji szczęśliwego powrotu do Ojczyzny po wojnie, prymasa Polski ks. Kardynała Augusta Hlonda, do pomocy zarażonym tyfusem plamistym. Zmarł tuż przed wyzwoleniem obozu.

Beatyfikował go papież Jan Paweł II w Warszawie 13 czerwca 1999 w grupie 108 polskich męczenników.

Zobacz też

Linki zewnętrzne