Język niwchijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Нивхгу диф
/mer nivx tif/
/ɳiɣvn duf/ (S.E. Sakhalin dialect)
Obszar Rosja, Japonia; Sachalin
Liczba mówiących 1000
Klasyfikacja genetyczna Języki paleoazjatyckie (dawniej), język izolowany (bardzo często), Języki algijsko-wakaskie (S. Nikołajew 2015)
Pismo/alfabet cyrylica
Status oficjalny
UNESCO 4 poważnie zagrożony
Kody języka
ISO 639-1
ISO 639-2 mis
ISO 639-3 niv
IETF niv
Glottolog gily1242
GOST 7.75–97 нив 490
WALS niv, nvs
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata





Język niwchijski lub giliacki – język o niepewnej przynależności językowej (zaliczany tradycyjnie, aczkolwiek bez poważnych podstaw językoznawczych do grupy paleoazjatyckiej), którym posługują się Niwchowie, zamieszkujący północny i zachodni Sachalin, brzegi Amuru i część wybrzeża Morza Ochockiego. Dawniej łączono go z językiem sąsiednich Ajnów, tworząc rodzinę niwchijsko-ajnuską. Jego badaniem zajmował się Bronisław Piłsudski, znawca kultury i języka Ajnów. W roku 1989 używało go 1089 osób. Ostatnio, Sergiusz Nikołajew dowodzi w dwóch publikacjach pokrewieństwa pomiędzy językiem niwchijskim, a językami algijskimi Ameryki Północnej, a w mniejszym stopniu tych obu z językami wakaskimi z wybrzeża Kolumbii Brytyjskiej[1][2].

Kod ISO/DIS 639-3: niv

Przypisy[edytuj | edytuj kod]