Jaćwież

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

     Jaćwież około 1040 roku

Jaćwież (Sudawia, Sudowia) – ziemie zajmowane do ok. XIII wieku przez bałtyjskie plemię Jaćwingów.

Granice i obszar[edytuj | edytuj kod]

Granice i obszar Jaćwieży są przedmiotem dyskusji wśród badaczy[1]. Wynika to z niewielkiej ilości dostępnych przekazów – skąpe źródła z XIII i XIV wieku dają tylko minimalne dane, pozwalające zorientować się w położeniu geograficznym Jaćwieży u schyłku jej istnienia w XIII wieku[2]. W wyznaczaniu obszaru Jaćwieży pomocne są też badania nad późniejszym osadnictwem polskim, ruskim i litewskich na ziemiach pojaćwieskich, badania archeologiczne, a także występowanie nazw geograficznych pochodnych od nazw Jaćwingów, Sudowów i Dajnowa[3].

Większość granic Jaćwieży miało charakter naturalny – tworzyły je bory, moczary i rzeki[4]. W miejscach zwężenia borów i moczarów granice umacniano prawdopodobnie zasiekami ze zwalonych pni i gałęzi[4]. Szlaki drożne wnikały na teren Jaćwieży w niewielu miejscach[4]. Szlakami tymi posługiwali się Jaćwingowie podczas wypraw na ziemie sąsiadów, a także oddziały nieprzyjaciół najeżdżające ziemie Jaćwieży[4].

Hipotezy[edytuj | edytuj kod]

W literaturze przedmiotu spotykane są m.in. poniższe propozycje granic Jaćwieży:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Engel i in. 2013 ↓, s. 45.
  2. Kamiński 1953 ↓, s. 37.
  3. Kamiński 1953 ↓, s. 37, 63.
  4. a b c d Kamiński 1953 ↓, s. 62.
  5. Kamiński 1953 ↓, s. 45, 51, 57–58, 60–62.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Engel i inni, Grodziska Jaćwieży w perspektywie badań Działu Archeologii Bałtów Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie [w:] Archaeologica Hereditas, t. 2, Warszawa; Zielona Góra: Wydawnictwo Fundacji Archeologicznej, 2013, s. 45–63, ISBN 978-83-932546-7-5.
  • Aleksander Kamiński: Jaćwież. Terytorium, ludność, stosunki gospodarcze i społeczne. Łódź: Łódzkie Towarzystwo Naukowe, 1953.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]