Jadwiga Jagiellonka (1408-1431)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jadwiga Jagielonka
wizerunek herbu
Królewna polska
Dane biograficzne
Dynastia Jagiellonowie
Data urodzenia 8 kwietnia 1408
Data śmierci 8 grudnia 1431
Ojciec Władysław II Jagiełło
Matka Anna Cylejska

Jadwiga (ur. 8 kwietnia 1408, zm. 8 grudnia 1431) – królewna polska z dynastii Jagiellonów.

Córka Władysława II Jagiełły i jego drugiej żony Anny Cylejskiej. W 1413 r. na zjeździe w Jedlni ze względu na brak męskiego potomstwa jej ojca oficjalnie została ogłoszona dziedziczką tronu polskiego.

Od 1419 r. swatana z Bogusławem IX księciem słupskim i równocześnie, wobec niezdecydowania strony pomorskiej, z Fryderykiem, synem elektora brandenburskiego Fryderyka I Hohenzollerna. W kwietniu 1421 r. doszło do zawarcia układu między Polską a Brandenburgią, na mocy którego miało dojść do ślubu Jadwigi z Fryderykiem, w momencie osiągnięcia przez niego lat sprawnych, tj. około 1427 r. Również w jego wyniku Fryderyk miał przybyć jak najszybciej do Polski, by zapoznawać się z językiem i obyczajami. Jakoż, już 12 kwietnia 1422 młody narzeczony księżniczki przybył do Polski. Wobec tak szybkiego działania strony brandenburskiej, zaktywizowało się ponownie stronnictwo księcia słupskiego w osobach cesarza Zygmunta Luksemburskiego oraz króla Danii, Szwecji i Norwegii Eryka Pomorskiego, kiedy obaj wzięli udział w uroczystościach koronacyjnych czwartej żony ojca Jadwigi – Zofii (Sonki) Holszańskiej.

Wobec urodzenia się jednak synów król Władysław II Jagiełło nie spieszył się z wyborem kandydata. O rękę królewny starał się także na początku lat 30. XV w. dla swego syna Janus, król Cypru, jednak starania te nie zostały uwieńczone sukcesem, bowiem Jadwiga nagle zmarła.

O jej otrucie była oskarżana macocha – Zofia, jednak wydaje się, że królewna zawsze była słabowita i śmierć mogła nastąpić w następstwie bliżej nieokreślonej choroby.

Pamięci Jadwigi poświęcony był łaciński wiersz Virginum o iubar, o inclita gloria regni, przypisywany Adamowi Śwince, zawarty w księdze XI Roczników Jana Długosza[1]

Przypisy

  1. Teresa Michałowska: Średniowiecze. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 692, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 83-01-11452-5.

Bibliografia[edytuj]