Jamnik (budynek)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jamnik
Ilustracja
Blok od strony ul. Kijowskiej
Państwo

 Polska

Miejscowość

Warszawa

Adres

ul. Kijowska 11

Architekt

Jan Kalinowski

Inwestor

Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Praga”

Kondygnacje

7

Rozpoczęcie budowy

1971

Ukończenie budowy

1973

Pierwszy właściciel

Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Praga”

Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, w centrum znajduje się punkt z opisem „Jamnik”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Jamnik”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Jamnik”
Ziemia52°15′12″N 21°02′59″E/52,253333 21,049722

Jamnik[1][2], także deska[3][4] lub mrówkowiec[5][6]blok mieszkalny znajdujący się przy ul. Kijowskiej 11 w dzielnicy Praga-Północ w Warszawie.

Budynek ma 508 metrów długości i jest uważany za najdłuższy budynek mieszkalny w Warszawie[7][4][6]. Jednak na Przyczółku Grochowskim w dzielnicy Praga-Południe znajduje się inny blok mieszkalny, nazywany zwyczajowo Pekinem, o długości około 1,5 km. Nie tworzy on jednej linii jak budynek przy ul. Kijowskiej, a jego części mają różne adresy.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Budynek został wzniesiony w latach 1971−1973 w południowej części osiedla Szmulowizna, naprzeciwko dworca Warszawa Wschodnia, według projektu Jana Kalinowskiego[6][4]. Budynek miał zasłonić nieatrakcyjną zabudowę Szmulowizny przed wzrokiem podróżnych wysiadających na reprezentacyjnym placu przed dworcem[8][9].

Nowo wybudowany budynek budził zachwyt dziennikarzy, jednak zaprojektowano w nim małe mieszkania o niezbyt funkcjonalnym rozkładzie[1]. Ma 430 mieszkań w 43 klatkach schodowych i 132 garaże[10]. W każdej klatce jest 10 mieszkań. Okna wszystkich wychodzą na dwie strony budynku[11]. W 2008 mieszkało w nim ponad 1200 mieszkańców[10].

Aby przerwać monotonię budynku, planowano wznieść przed nim pawilony handlowe tworzące grzebień, planu jednak nie zrealizowano[12].

W 2017 na bocznej ścianie budynku (od strony ul. Markowskiej) umieszczono mural z wizerunkiem jamnika, który ma przypominać, że jest to najdłuższy prosty budynek stolicy[2]. Oprócz wizerunku psa umieszczono tam również m.in. logo właściciela, Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „Praga”, i krótką informacja o budynku wraz z rokiem jego budowy (1970)[2].

W kulturze masowej[edytuj | edytuj kod]

  • W 2004 brytyjski zespół Travis nakręcił w budynku i na jego podwórkach teledysk Love Will Come Through[13].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dorota Wilkiewicz: Ulice i uliczki naszej Pragi. Warszawa: Towarzystwo Przyjaciół Pragi, 1999, s. 7. ISBN 83-906889-2-1.
  2. a b c Nowy mural na warszawskiej Pradze!. [w:] Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Praga” [on-line]. 6 września 2017. [dostęp 2019-02-17].
  3. Jerzy Kasprzycki: Warszawa-Praga. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1980, s. 32.
  4. a b c Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1989-2001. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2002, s. 53. ISBN 83-908950-5-6.
  5. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1994, s. 334. ISBN 83-01-08836-2.
  6. a b c Michał Pilich: Warszawska Praga. Warszawa: Fundacja "Centrum Europy", 2005, s. 112. ISBN 83-923305-7-9.
  7. Lech Chmielewski: Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie. Warszawa: Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze "Rzeczpospolita", 1987, s. 148. ISBN 83-85028-56-0.
  8. Paweł Dunin-Wąsowicz: Praski przewodnik literacki. Warszawa: Fundacja Hereditas, 2018, s. 62. ISBN 978-83-951050-2-9.
  9. Jarosław Zieliński: Koneser, Ząbkowska i okolice. Warszawa: Wydawnictwo EKBIN, 2017, s. 90. ISBN 978-83-940941-9-5.
  10. a b Maciej Miłosz. Praski jamnik, najdłuższy blok nowoczesnej Warszawy. „Życie Warszawy”, 2008-01-15. [dostęp 2018-01-14]. 
  11. Praski jamnik, najdłuższy blok nowoczesnej Warszawy | zyciewarszawy.pl, www.zw.com.pl [dostęp 2017-11-24] (pol.).
  12. Dwa nowe praskie plany Dariusz Bartoszewicz, Gazeta Wyborcza – "Stołeczna", 2 lipca 2001 r.
  13. Jarosław Trybuś: Przewodnik po warszawskich blokowiskach. Warszawa: Muzeum Powstania Warszawskiego, s. 154. ISBN 978-83-60142-31-8.