Superjednostka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Superjednostka
Ilustracja
Superjednostka w 2019 roku
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Miejscowość Katowice
Adres al. W. Korfantego 16−32
Typ budynku budynek mieszkalny (wysokościowiec)
Styl architektoniczny późny modernizm
Architekt Mieczysław Król
Wysokość całkowita 61 m
Wysokość do dachu 58 m
Kondygnacje 18
Powierzchnia użytkowa 37 349 m²
Rozpoczęcie budowy 1967
Ukończenie budowy 1972
Położenie na mapie Katowic
Mapa konturowa Katowic, u góry znajduje się punkt z opisem „Superjednostka”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Superjednostka”
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa konturowa województwa śląskiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Superjednostka”
Ziemia50°15′48,65″N 19°01′13,90″E/50,263514 19,020528

Superjednostka – jeden z największych wielokondygnacyjnych budynków mieszkalnych w Polsce, usytuowany w Śródmieściu Katowic, przy alei Wojciecha Korfantego, w pobliżu ronda gen. Jerzego Ziętka[1].

Budynek stoi na żelazobetonowych słupach (fr. pilotis), które mają za zadanie ułatwiać przepływ wiatru oraz minimalizować wstrząsy tektoniczne. Windy zatrzymują się na co trzecim piętrze (parter, 2, 5, 8, 11, 14). Przejście przez cały budynek możliwe jest tylko na piętrach 2, 8 i 14[2]. Obiekt ma własne zasilanie w wodę i prąd. Blok mieszkalny należy do Katowickiej Spółdzielni Mieszkaniowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Superjednostkę zaprojektował Mieczysław Król – jego plany znacznie jednak zredukowano pod względem jakościowym[1]. W dniu 6 września 1967 roku prezydent Francji Charles de Gaulle, będąc z oficjalną wizytą w Polsce, podczas spaceru po Katowicach z generałem Jerzym Ziętkiem porównał Superjednostkę do modernistycznego bloku marsylskiego z 1952 autorstwa Le Corbusiera[3]. Pomimo podobnej architektury katowicki blok poprzez brak dwupoziomowych i dwustronnych mieszkań oraz ogrodu na dachu z basenem jest jednak znacznie uboższą wersją francuskich realizacji idei Le Corbusiera[4].

Od 1994 roku budynek posiada status osiedla[1]. Od tego czasu na dachu budynku zamiast napisów „NASZE SERCA MYŚLI CZYNY TOBIE SOCJALISTYCZNA OJCZYZNO” oraz herbu Katowic były montowane różne logotypy i neony firm. W 2011 roku zakończono gruntowny remont elewacji budynku[5], zaś w 2014 roku powstał film dokumentalny w reżyserii Teresy Czepiec „Superjednostka[6].

Wymiary i inne dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • wysokość: 51 m (15 pięter plus tak zwane nogi, czyli parter, poziom usługowy i poziom techniczny)[1]
  • długość: 187,5 m[1]
  • powierzchnia użytkowa: 37 349 m²
  • powierzchnia mieszkaniowa: 33 652 m²[7]
  • mieszkania: 764[7]
  • klatki schodowe: 9 (3 segmenty po 3 klatki schodowe)[1]
  • windy: 12
  • garaże w podziemiu: 175[7]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Tomasz Malkowski: Superjednostka – katowicka maszyna do mieszkania. 1 września 2006. [dostęp 24 grudnia 2009]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009–03–04)].
  2. Bryła, Gazeta Dom „Superjednostka jest SUPER! 4 marca 2010.
  3. Panorama 36/1995
  4. Le Corbusier - Oeuvre complete, Vol. 7. Willy Boesiger 1990 http://www.fondationlecorbusier.fr/corbuweb/morpheus.aspx?sysId=13&IrisObjectId=5234&sysLanguage=fr-fr&itemPos=58&itemSort=fr-fr_sort_string1
  5. Katowicki gigant wreszcie wypiękniał www.katowice.gazeta.pl [dostęp 2015-03-08].
  6. Superjednostka (pol.). filmpolski.pl. [dostęp 22 lutego 2019].
  7. a b c KSM - Katowicka Spółdzielnia Mieszkaniowa, www.ksm.katowice.pl [dostęp 2019-12-15] (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Moskal: ... Bogucice, Załęże et nova villa Katowice – Rozwój w czasie i przestrzeni. Katowice: Wydawnictwo Śląsk, 1993, s. 58. ISBN 83-85831-35-5.
  • Sztuka Górnego Śląska od średniowiecza do końca XX wieku, red. Ewa Chojecka, wydawca: Muzeum Śląskie, Katowice 2004, ISBN 83-87455-77-6, s. 452.
  • Katowice – Informator, red. S. Adamczyk, wyd. Urząd Miasta w Katowicach, Katowice 1993, s. 26.
  • Katowice 1865–1945. Zarys rozwoju miasta. Red. J. Szaflarski, Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1978, s. 26.