Jan Baranowski (wojewoda sieradzki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy wojewody. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Jan Baranowski
Herb
Jastrzębiec
Rodzina Baranowscy h. Jastrzębiec
Ojciec Maciej Baranowski, kasztelan biechowski
Matka Katarzyna
Żona

Marianna Pieniążek

Dzieci

Stanisław, Wojciech, Maciej

Jan Baranowski herbu Jastrzębiec (zm. przed 2 maja 1634 roku[1]) – wojewoda sieradzki w latach 1624-1632, kasztelan małogoski w latach 1619-1624, starosta przedborski, starosta czorsztyński, starosta nowokorczyński w latach 1624-1634, posiadacz dzierżawy Przasnysz w 1617 roku[2].

Studiował w Monachium w 1602 roku i Braniewie[3].

Jako senator wziął udział w sejmach: 1626 (I), 1626 (II), 1627, 1628, 1632 (III)[4].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny Baranowskich z Baranowa w powiecie kruszwickim[5] pieczętującej się herbem Jastrzębiec. Był synem Macieja Baranowskiego, kasztelana biechowskiego. Jego stryjem był Wojciech Baranowski, prymas Polski. Miał braci Albrychta (Olbrychta) i Macieja.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Jan Baranowski był kolatorem kościoła w Żeleźnicy[9].

Z małżeństwa z Marianną Pieniążkówną z Krużlowej, dziedziczką na Marcinkowicach pozostawił trzech synów: Stanisława, Wojciecha i Macieja.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 128.
  2. Lustracje województwa mazowieckiego XVII wieku. Cz. 1 1617-1620, wydała Alina Wawrzyńczyk, Wrocław 1968, s. 63.
  3. Marcin Broniarczyk, Wykształcenie świeckich senatorów w Koronie za Władysława IV, w: Kwartalnik Historyczny R. 119 nr 2 (2012), s. 272.
  4. Leszek Andrzej Wierzbicki, Senatorowie koronni na sejmach Rzeczypospolitej, Warszawa 2017, s. 36.
  5. Powiat kruszwicki powstał między 1422 a 1471 i przetrwał do XVIII wieku
  6. Jan Baranowski sam wystawił sześciu husarzy
  7. w latach 1627, 1629 i 1631
  8. Suffragia Woiewodztw y Ziem Koronnych, y W. X. Litewskiego, Zgodnie ná Naiásnieyssego Władisława Zygmunta ... roku 1632 ... Woiewodztwo Krákowskie., [b.n.s.]
  9. Kościół w Żeleźnicy postawiono w miejscu, gdzie król Kazimierz Wielki spadł z konia i złamał nogę. Według legendy z pomocą zemdlonemu królowi przybył św. Mikołaj. Drewniany kościół spłonął w 1865 r. Obecny, murowany kościół wybudowano w latach 1869-1870

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]