Jan Nawrocki (szermierz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Jan Leon Nawrocki (ur. 6 września 1913 w Strzyżowie, zm. 19 czerwca 2000 w Zakopanem) – polski szermierz, dwukrotny olimpijczyk.

Ukończył Gimnazjum Klasyczne w Katowicach (w 1932) i Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego uzyskując dyplom lekarza weterynarii w 1938 i doktora medycyny weterynaryjnej w 1948.

Życiorys[edytuj]

Był wszechstronnym szermierzem. Na Igrzyskach Olimpijskich w 1948 w Londynie walczył w turnieju indywidualnym w szpadzie (odpadł w eliminacjach), a w drużynie w szpadzie (reprezentacja Polski odpadła w ćwierćfinale) i w szabli (drużyna zajęła 5.-8. miejsce). Na następnych Igrzyskach Olimpijskich w 1952 w Helsinkach wystąpił w turnieju drużynowym w szpadzie (Polacy odpadli w eliminacjach).

Nawrocki odniósł wiele sukcesów podczas Akademickich Mistrzostw Świata. Zdobył złote medale w szpadzie (w 1939 i 1946 oraz szabli (1947) i florecie (1947).

Wielokrotnie zdobywał medale mistrzostw Polski. Czterokrotnie był indywidualnym mistrzem Polski w szpadzie (w 1937, 1947, 1948 i 1950). Zdobył w tej broni także brązowe medale w 1939 i 1946. Był srebrnym (w 1946) i brązowym (w 1937) medalistą we florecie. W turniejach drużynowych zdobył złote medale w szabli w 1939, 1948, 1949 i 1950 i w szpadzie w 1950, 1951 i 1952 oraz srebrne w szpadzie w 1948, 1953 i 1955.

Walczył w Śląskim Klubie Szermierczym (1928-1938), AZS Warszawa (1939-1947) i Pogoni Katowice (1948-1957).

Po zakończeniu kariery zawodniczej był działaczem sportowym (m. in. kierownikiem reprezentacji Polski na igrzyskach olimpijskich) i sędzią międzynarodowym.

Napisał m. in książki:

Był bratem olimpijki Ireny Nawrockiej.

Linki zewnętrzne[edytuj]