Jan Sleszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Śleszyński
Państwo działania Imperium Rosyjskie / Polska
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1854
Łysianka
Data i miejsce śmierci 9 marca 1931
Kraków
Profesor nauk matematycznych
Alma Mater Uniwersytet Odeski
Doktorat 1893
Profesura 1893 – nadzwyczajny
1898 – zwyczajny
Polska Akademia Umiejętności
Status członek-korespondent
Wykładowca
Uczelnia Uniwersytet Odeski, Uniwersytet Jagielloński

Jan Sleszyński (Śleszyński; także Ivan[1]) (ur. 23 lipca 1854 w Łysiance, zm. 9 marca 1931 w Krakowie) – polski matematyk, przedstawiciel krakowskiej szkoły matematycznej. Od 1921 członek-korespondent Polskiej Akademii Umiejętności.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczęszczał do gimnazjów w Kiszyniowie i Odessie, kończąc to drugie z wyróżnieniem w 1871. W tym samym roku rozpoczął studia matematyczne i w 1875 uzyskał stopień kandydata, wraz ze złotym medalem. Zdał również egzamin nauczycielski i nauczał matematyki w gimnazjach Odessy i Kijowa.

Po uzyskaniu tytułu magistra (1880) wyjechał jako stypendysta rządu rosyjskiego do Berlina, gdzie przygotowywał rozprawę o rachunku wariancyjnym. Po powrocie do Odessy był wykładowcą algebry, teorii grup, teorii liczb, rachunku wariancyjnego i teorii funkcji analitycznych. Od lutego 1893 doktor nauk matematycznych. Od października 1893 profesor nadzwyczajny. W 1898 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, w 1909 przeszedł na emeryturę na Uniwersytecie Odeskim. Od 1911 wykładał na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie wykładał algebrę wyższą, rachunki prawdopodobieństwa i rachunek różniczkowy, teorie liczb, funkcji analitycznych i wyznaczników oraz wstępy do analizy i do metodologii matematyki. W 1924 przeszedł na emeryturę.

Żonaty z Heleną z Augustynowiczów (1857–1929), z którą miał córkę Halinę Krahelską[2] oraz synów Józefa i Witolda[3].

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim (kwatera PAS 66-wsch-21)[4][5].

Grób Jana Sleszyńskiego na Cmentarzu Rakowickim

Zainteresowania naukowe[edytuj | edytuj kod]

W okresie odeskim koncentrował się na teorii liczb, logice matematycznej, w Krakowie była to przede wszystkim logika matematyczna, w szczególności rachunek zdań.

Publikacje naukowe[edytuj | edytuj kod]

  • K teorii sposoba najmenšich kvadratov (Odessa 1892)
  • O logice tradycyjnej (Kraków 1921)
  • Teoria dowodu (Kraków 1925–1929)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrew Schumann, Logic in Central and Eastern Europe. The Social Context, prastora.org, 2012, s. 4 [dostęp 2020-02-01].
  2. Rafał Łętocha, Dla świata pracy i poprzez świat pracy, nowyobywatel.pl, 2019 [dostęp 2019-11-21] (pol.).
  3. Jan Sleszyński h. Doliwa, geni_family_tree [dostęp 2021-06-03] (pol.).
  4. Lokalizator Grobów - Zarząd Cmentarzy Komunalnych, zck-krakow.pl [dostęp 2021-06-03].
  5. Odnowione groby - In memoriam - Uniwersytet Jagielloński, in-memoriam.uj.edu.pl [dostęp 2020-02-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]