Jan Sten

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Sten

Jan Sten właśc. Ludwik Bruner (ur. 15 kwietnia 1871 w Warszawie, zm. 5 grudnia 1913) – polski chemik, krytyk literacki, poeta, nowelista i tłumacz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w żydowskiej rodzinie, jako szóste i ostatnie dziecko Edwarda Dawida Brunnera (1812–1893), lekarza w Koninie i Warszawie oraz Anny Libas.

Absolwent Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Warszawskiego, później studiował w Lipsku, Paryżu i Dorpacie. Od 1907 profesor chemii na UJ. Ceniony dydaktyk[1].

Wraz ze Stanisławem Tołłoczką był autorem podręczników chemii nieorganicznej i organicznej[2].

Poza publikacjami naukowymi pisał pod pseudonimem literackim Jan Sten. Swoje recenzje teatralne i literackie publikował w „Krytyce”. Od roku 1896 był redaktorem tej gazety. Był jednym z polskich przedstawicieli „krytyki impresjonistycznej”. Tłumaczył powieści Anatole’a France’a – jego przekłady wydawane są do dziś.

Jego żoną była Stella Maria, z którą miał dwie córki: Wandę (1902–1919) i Jadwigę (ur. 1910)

Pochowany został na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, w kwaterze IX[3].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Kazimierz Banach: Młodzież chłopska na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1860/61-1917/18. Kraków: Księgarnia Akademicka, 1997, s. 102. ISBN 83-7188-188-6.
  2. Bruner, Ludwik (1871–1913). Katalog Biblioteki Narodowej. [dostęp 2015-11-03].
  3. Karolina Grodziska-Ożóg, Cmentarz Rakowicki w Krakowie (1803–1939), wyd. II, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s. 100

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Reychman: Szkice genealogiczne, Serja I. Warszawa: Hoesick F., 1936, s. 37–44.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]