Janusz Kruk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Janusz Kruk
Imię i nazwisko Janusz Kruk
Data i miejsce urodzenia 7 sierpnia 1946
Warszawa
Pochodzenie Polska
Data i miejsce śmierci 18 czerwca 1992
Warszawa
Instrument gitara
Zawód wokalista, gitarzysta, kompozytor
Powiązania 2 plus 1, Elżbieta Dmoch
Zespół
2 plus 1
Warszawskie Kuranty
Grób muzyka i wokalisty Janusza Kruka (1946-1992) - lidera zespołu 2 plus 1, na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie

Janusz Kruk (ur. 7 sierpnia 1946 w Warszawie, zm. 18 czerwca 1992 tamże) – muzyk, kompozytor, wokalista i lider zespołu 2 plus 1.

Życie zawodowe[edytuj | edytuj kod]

Ukończył średnią szkołę muzyczną w Warszawie, w klasie kontrabasu. Przez pewien okres pracował jako instruktor amatorskich zespołów muzycznych. Zanim rozpoczął profesjonalną karierę muzyczną, grał w różnych zespołach studenckich[1].

W latach 1968 - 1970 działał w założonym przez siebie zespole Warszawskie Kuranty, w którym występował razem z Elżbietą Dmoch[2]. W styczniu 1971 para nawiązała współpracę z Andrzejem Rybińskim, co dało początek nowemu zespołowi - 2 plus 1, który stał się jedną z najpopularniejszych polskich grup XX wieku.

Był wokalistą, gitarzystą, a także kompozytorem 2 plus 1. Skomponował muzykę do większości utworów zespołu, m.in. suitę Aktor, poświęconą Zbigniewowi Cybulskiemu.

Pod koniec życia Kruk zaczął pisać muzykę do przedstawień teatralnych. Skomponował m.in. tło muzyczne do spektaklu Szaleństwa pana Hilarego, opartego na utworze Juliana Tuwima. Sztuka miała swoją premierę w październiku 1987[3].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był trzykrotnie żonaty. W marcu 1973 wziął ślub z Elżbietą Dmoch. Było to drugie małżeństwo muzyka - z pierwszego związku pochodzi jego córka Liliana. Małżeństwo z Elżbietą Dmoch trwało do drugiej połowy lat 80. Wtedy to muzyk opuścił piosenkarkę i założył nową rodzinę. Ze swoją trzecią żoną miał dwóch synów[4]. Mimo separacji Janusz i Elżbieta pozostali przyjaciółmi[5].

Od dłuższego czasu chorował na serce. Zmarł na zawał serca w czerwcu 1992 roku.

Pochowany został na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie[6].

Przypisy

  1. Po prostu lubił ludzi. „Super Express”, 2007-06-18. 
  2. "". Wideoteka dorosłego człowieka. TVP2. 2009-05-12.
  3. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny (pol.). www.e-teatr.pl. [dostęp 2009-06-02].
  4. Bogdan Gadomski: Chodź, pomaluj mój świat (Elżbieta Dmoch) (pol.). www.marhan.pl, 2008-08-06. [dostęp 2009-08-27].
  5. Elżbieta Dmoch - wielka artystka, wielka zagadka (pol.). www.marhan.pl, 2009-03-26. [dostęp 2009-06-26].
  6. Wideoteka dorosłego człowieka odcinek "2 plus 1"